Cycling the World

Einde (voor nu)

2010-03-06T12:37:00.009+02:00

Op de fiets door Turkije vroeg ik me vaak af waarom ik alleen door de wereld wilde fietsen. De melancholische eenzaamheid van de uitgestrekte heuvels had iets moois maar ik droomde er nog steeds van om iemand tegen te komen waarmee ik verder zou kunnen fietsen.

In India was vermoeiend, ik vroeg me af of het fietsen wel bracht wat ik ervan verwachte. Ik keek terug naar alle ups en downs die ik had ervaren en besefte dat het volmaken van een stoer plan als de wereld rond fietsen niet het belangrijkste is in het leven. Misschien was ik wel niet de einzelgänger die ik meende te zijn. Natuurlijk ging dit besluit met pijn in het hart want de drang naar avontuur en nieuwe ervaringen was nog steeds alom aanwezig.

In het vliegtuig terug naar Nederland ging mijn plannende geest alweer op volle toeren tekeer. Meerdere ideeën kwamen in mij op, naar Canada om daar een tijdje op een biologische boerderij te werken, naar Guatemala bij mijn zus op bezoek, een combinatie van beide of misschien iets heel anders. Ik zou ook graag weer terug naar Azië gaan.

Nu, in Nederland ben ik bezig de dingen te herzien, op zijn tijd komt er spijt naar boven want wie weet wat de toekomst gebracht zou hebben als ik doorgegaan zou zijn? en wat is het koud en duur hier!!! Toch denk ik dat het een goede keuze is geweest. Ik ben naar India gefietst en dat was iets wat ik al heel lang wilde doen. Door China fietsen komt vast nog wel een keer. En het reizen op zich, als je daar eenmaal mee begint.........

Nu is het zaak om te bedenken wat verder te gaan doen. Is het aantrekkelijk om weer op reis te gaan of is het beter om op zoek te gaan naar een huisje in Amsterdam? Op reis waren er momenten dat ik echt uitkeek om een vaste plek voor mijzelf te hebben. Maar tja, met de dagelijkse beslommeringen doet het ook pijn te bedenken dat ik op dit moment ergens in een exotische omgeving had kunnen zijn als ik een ander besluit had gemaakt.

Misschien komt er nog eens een vervolg op deze reis, al denk ik niet dat ik er weer alleen op uit trek.

Voor nu bedankt voor het meeleven met mijn reis en de reactie op mijn blog. Ik vond het altijd erg leuk te horen dat er zo een diverse groep mensen geïnteresseerd was in mijn verhalen.

Liefs Kristiaan

Een teken van Leven + (A BIG change of plans)

2010-02-22T16:39:00.005+02:00

Hoi,

Even een korte update om te laten weten dat ik nog leef:

Na een maand van spiritualiteit, voornamelijk gebasseerd op het Thaise boeddhisme maar met een wereldse insteek, ben ik weer op pad. Ik ben onderweg naar Puri aan de oostkust.

Nu even een korte stop in Daltonganj een lawaaierig stadje aan een rivier waar ik toevallig net aankwam aan het einde van de dag.

Check de volgende sites als je geïnteresseerd bent in meditatie etc.
Open Dharma is ook in Nederland actief.

Open Dharma

Insight Meditatie

Bodh Gaya ook volgend jaar weer

Christopher Titmuss met gratis downloads

Het mediteren was een goede ervaring die nog ik probeer vast te houden. Ik merk wel dat het me zwaar valt om na een maand in goed gezelschap van een Sanga (spirituele gemeenschap). Het mediteren heeft wel het een en ander in werking gezet en ondertussen twijfel ik of fietsen wel de juiste manier van reizen voor mij is, vooralsnog fiets ik nog lekker verder, de oostkust wil ik zeker per fiets bereiken, maar daarna........? een klein rugzakje lijkt ook veel vrijheid te geven.

Ik ga in Puri weer een mooi verhaal schrijven over het fietsen door het prachtige Jharkant, waar de lonely Planet over schrijft dat als je er heen gaat je hoogstwaarschijnlijk de enige buitenlander in de staat bent, en zo voelt het ook.

[ Na het schrijven van het bovenstande kreeg ik 's nachts een ingeving. Ik had helemaal geen zin om het stuk naar het oosten te fietsen aleen om vandaar een trein terug naar het westen te nemen. Vanuit hier kan ik ook met de bus naar Nepal en daar kan ik veel makkelijker mijn visa voor Pakistan en China regelen. Nepal is daarbij nog relaxter ook.

Dus deze ochtend informeerde ik naar de bussen, er vertrok direct een bus. Na veel twijfel, ik was nog niet zeker van mijn keuze maar stapte ik toch in, mijn fiets op het dak. Maar na 20 km kreeg ik het opeens benauwd, was het wel de goede keuze? wil ik niet liever mijn India tour west oost afmaken? wat wil ik nou?!?!. In een dwaze inzinking vroeg ik de bus te stoppen en fietste ik terug naar Daltonganj. In de 20 km fietsen kon ik me opeens wel voor mijn kop slaan. Nepal leek in elk opzicht positiever dan het stoffige drukke en chaotische Jharkant. Dus nu wacht ik voor de nachtbus naar Patna waar ik een bus naar Nepal neem. Wat een gekkigheid toch, ik snap mezelf soms niet zo goed !!!! ]

BIG UPDATE

Hoi
ik ben in Nepal aangekomen, met deze verandering van mijn plannen ben ik ook weer gaan twijfelen over mijn motieven voor mijn reis. Ik heb eens terug gekeken naar wat mijn beste tijden waren tijdens de reis, dit waren niet de momenten alleen op de fiets, maar de momenten wanneer ik samen was met anderen (fietsers en niet-fietsers). Zoals in mijn blog te lezen word ik mijn hele reis al geteisterd door twijfel over wat ik nou wil en ik denk niet dat dit minder wordt wanneer ik door China of Zuid Oost Azie fiets.

Ik heb dan ook besloten om Kathmandu het eindpunt van mijn fietsreis te maken en het vliegtuig terug naar nederland te nemen om eens uit te zoeken wat voor mij de beste manier is om de wereld en mijzelf te ontdekken.

Liefs en tot snel
Kristiaan

.

Oud en Nieuw on the road

2010-01-09T07:11:00.001+02:00

Gelukkig nieuwjaar allemaal!!!!!

31 december 2009, ik heb de hele dag door de mist gefietst. Ik had verwacht dat het warmer zou zijn nu ik de bergen heb verlaten maar zonder zon en met een extreem hoge luchtvochtigheid is het weinig aangenaam. Al fietsend stel ik me voor hoe iedereen in Nederland bezig is met het organiseren van feestjes of met het vinden van een geschikte plek om oud & nieuw te vieren. Ik ben blij dat ik die zorg in ieder geval niet heb. De vorige keer dat ik in India was tijdens oud & nieuw had ik 40 graden koorts, slechter kan het deze keer in ieder geval niet worden.

Aan het eind van oudjaarsdag, dat is hier in deze tijd al om vier uur, rijdt ik een dorpje binnen en vraag of er een dharamsala (een overnachtingsplek voor pelgrims) is waar ik kan slapen. Er is een dharamsala maar om een onduidelijke reden kan ik er niet slapen. Ik wordt doorverwezen naar de politie. Op het drukste kruispunt van het dorp heeft de politie een klein hokje met een bed, daar mag ik wel van ze slapen. Ze vinden het leuk dat ik er ben en halen één voor één samosa's en chai voor me en houden een plekje bij het kampvuur voor me vrij. Later word ik door een Engels sprekende jongen gevraagd of ik in zijn winkeltje O&N wil komen vieren.

Chaotisch als de avond verloopt gaat dat niet door. Één van de agenten komt me al snel halen met de boodschap dat de commandant van het politiekorps mij wil spreken. Ik maak me even ongerust maar dat blijkt ongegrond. De commandant vraagt me of ik niet liever op het hoofdkantoor wil overnachten waar hij een kamer heeft. Hij wil graag over mijn reis horen. Ik vind het een goed idee. Het drukke kruispunt, waar je ondertussen door de dikke mist geen drie meter ver meer kan zien, leek me toch al niet de beste overnachtingsplek.

In het hoofdkantoor drinken we weer chai en en eten Indiase zoetigheid. Hij laat me foto's zien van zijn familie en van een zaak die hij pas opgelost heeft, een man en een vrouw hadden de ex-man van de vrouw vermoord en onder hun huis begraven. Op de foto's is te zien hoe ze de botten zelf moesten opgraven. Andere foto's laten de toeschouwers bij dit spektakel, zeker honderd Indiërs die om het huis, op muurtjes en vanuit bomen toekijken, India kent weinig discretie op welk gebied dan ook.

We gingen nog eten bij een vriend van de commandant. Zijn vrouw maakte een heerlijke Indiase maaltijd klaar en na een dag fietsen is huisgemaakt eten zeer welkom, daarna was het tijd om te gaan slapen. Ik was zo moe dat opblijven tot middernacht teveel gevraagd was en 1 januari moest er weer gefietst worden.

De meeste dagen fietste ik afwisselend over vrij aangename kleine wegen en minder aangename hoofdwegen. Op beide wegen is er veel verkeer maar de hoofdwegen zijn ronduit gevaarlijk. Er rijden veel vrachtwagens en bussen die elkaar constant inhalen. Bij het inhalen gaan ze volledig de andere weghelft op en wijken voor niemand. Ik moet regelmatig de berm in om een tegenliggende bus of vrachtwagen te ontwijken, erg gevaarlijk vooral als je bedenkt dat veel chauffeurs alcohol drinken tijdens het rijden. Gelukkig gaat het verkeer niet al te snel in India en gebruiken ze de claxon om zichzelf aan te kondigen.

Naast bussen en vrachtwagens vind je ook veel ossenkarren op de weg. Deze karren vervoeren voornamelijk bergen met suikerriet. Dat wordt in deze tijd geoogst en tot rietsuiker verwerkt. In sommige dorpjes gebeurt dat nog ouderwets en daar ruikt het heerlijk zoet naar rietsuiker. Ik fiets echter ook lang grote fabrieken die het suikerriet op een iets minder ambachtelijke manier verwerken. De ossenkarren en de fietsers maken het fietsen lastig omdat ze zo langzaam gaan dat ik ze moet inhalen en dan moet ik op mijn beurt rekening houden met het verkeer dat van achter komt. “Gelukkig” is dat geen probleem in India want met het indiaase gebruik van de claxon hoef je eigenlijk niet achterom te kijken.

Ik hoefde maar twee dagen over hoofdwegen te fietsen en de andere dagen zijn rustiger en de omgeving is
landelijker. Toch zie ik door de mist weinig van de omgeving die voornamelijk gedomineerd wordt door de suikerriet plantages afgewisseld door kleine dorpjes. De bevolking lijkt ondertussen voornamelijk bezig te zijn met het sprokkelen van hout en en vinden van bladeren voor de geiten. Overal zie je mannen of jongens in bomen klimmen en takken afhakken en naar beneden gooien. De geiten eten dan de bladeren en het hout wordt verzameld. Vrouwen maken ondertussen plakkaten van koeienpoep die gedroogd als brandstof voor het koken gebruikt worden.

Overnachtingsmogelijkheden vinden was minder lastig dan ik vooraf gedacht had. Meestal kwam ik aan het eind van de dag toevallig ergens terecht waar ik kon slapen en eten. Één nacht kon ik in een PWD overnachten. PWD's zijn kamers waar overheidswerknemers, die voor hun werk moeten reizen, kunnen overnachten. Over het bestaan hiervan had ik al eens gelezen maar PWD werden toen als spartaans en vies beschreven.

Mijn PWD was een luxe met leren banken en een kingsize bed. Er was ook een grote badkamer maar bij gebrek aan elektriciteit was er geen warm water of licht. Het huis werd onderhouden door een bediende die ook eten kookte en er waren wat mannen uit de lokale politiek aanwezig. Natuurlijk kon ik meeeten en voor het eten werd ik door de mannen uitgenodigd om een potje badminton te spelen. De situatie kwam mij behoorlijk absurd over, eerst 120 kilometer fietsen dan badminton spelen met een stel ambtenaren in een dorpje ergens in Noord India (met een generator werd verlichting voor het spel verzorgd). Het badmintonnen was leuk en ik was er best goed in. De volgende ochtend verzorgde de bediende chai en toast voor me en zwaaide ze me uit toen ik weer verder fietste. Dit alles op de kosten van Indiase belastingbetaler want mij werd geen geld gevraagd.

Natuurlijk sliep ik ook bij de Sikhs in gurudwara's want ik wist ondertussen dat je daar altijd welkom bent en dat ze het leuk vinden als je komt. Bij één gurudwara werd ik uitgenodigd door een sikh familie om te komen eten. De dochters spraken Engels dus werd het een erg gezellige avond en het eten was subliem, paneer(Indiaase kaas) masala(curry) zoals alleen een Indiase moeder dat kan klaarmaken, heerlijk.

De volgende ochtend was het de verjaardag van de vijfde sikh guru en dit werd ondermeer gevierd door om half zeven 's morgens een optocht door de stad te houden. Ik liep natuurlijk mee al viel het vroege opstaan me zwaar. Na de optocht werden er lekkere dingen uitgedeeld aan iedereen die maar langs kwam. Dit was een hele school aan kinderen die allemaal koekjes en samosa's kregen en bij het weggaan werden er truien uitgedeeld. De sikhs doen heel veel aan liefdadigheid, de gastvrijheid in de tempels is daar ook een onderdeel van.

Mijn eerste nacht was eigenlijk nog de vreemdste. Ik fietste aan het einde van de dag van de weg af om een kampeerplekje te zoeken (ik wist oen nog niet dat het zo mistig was 's morgens) en eindigde bij een spoorwegovergang. Naast het spoor stond een huisje dat er schoon en verzorgt uitzag en plek had om mijn tent op te zetten. Het bleek een soort ashram te zijn met twee kamers, één waar een groot spooky beeld van een god stond en nog een lege kamer. Buiten was een waterpomp en een toilet. Een jonge man die geen Engels sprak gaf aan dat ik wel in de lege kamer mocht overnachten en wees me op een touwbed dat ik kon gebruiken. Hij maakte me nog wel duidelijk dat ik de deur op slot moest doen en als er 's nachts aangeklopt zou worden mocht ik niet opendoen. Ik vroeg me even af of het beeld misschien tot leven zou komen rond middernacht maar liet die gedachte snel varen want ik moest er die nacht vast nog uit om te plassen. Zonder elektriciteit werd het snel donker en ik viel voor negen uur al in slaap. Niet veel later schrok ik wakker doordat er een trein door mijn kamer denderde, ik was even vergeten dat het huisje naast een spoorwegovergang stond en bij gebrek aan spoorbomen en een dikke mist laten de treinen, die van zichzelf al niet de stilste zijn, met een oorverdovend fluitsignaal horen dat ze eraan komen. Met mijn oordopjes in werd het toch nog een rustige nacht van zeker 10 uur slaap, iets dat je als fietser goed kan gebruiken.

Na acht dagen fietste ik de stad die bekend staat onder de drie namen Varanasi, Benares en Kashi binnen. De binnenkomst was zoals verwacht chaotisch en druk. Het vinden van een goed hostel leek even moeilijk te worden want er zijn er zoveel en de meeste zijn niet leuk. In één van de smalle steegjes van de oude stad kwam ik echter Nicolola tegen die me het guesthouse wees waar hij verbleef. Het bleek een goed geheim gehouden plek waar je voor weinig geld lang kan verblijven.

Veel van de bewoners studeren een Indiase muziekinstrument en sommige doen dat al voor meerdere jaren. Het is een erg relax sfeertje en ondanks de spartaanse kamers zonder warm water en vaak zonder licht (de stroom valt vaak uit) kan ik begrijpen dat reizigers hier lange tijd verblijven. Ergens voel ik ook voor om na de meditatie terug te komen om bamboe dwarsfluit of iets te leren spelen maar dat zou betekenen dat ik maanden langer in India zou blijven want de bamboe dwarsfluit is een erg moeilijk instrument. Misschien toch maar richting het oosten gaan.

In ieder geval vertrek ik binnenkort naar Bodh Gaya waar mijn meditatie retraite volgende week begint. De weg ernaartoe volgt de drukste hoofdweg van India, de 'Grand Trunk Road' van Islamabad naar Calcutta. Daar fietste ik in Pakistan ook drie dagen over en of ik dat nog drie dagen wil doen.......?. misschien toch maar met de bus.

Ik laat het wel weten.

liefs
Kristiaan

Kerst in Rishikesh

2009-12-28T14:15:00.000+02:00

Kerstavond, ik zit te kletsen met een Duitse hippie en een sadu. De hippie is zelf al twee eerdere keren op de fiets naar India gekomen en mist zijn fiets deze keer erg. Hij gaat gekleed als een sadu en spreekt vloeiend Hindi. Omdat ik naast de twee sadu's zit krijg ik ook twee bananen en Indiase zoetigheid die uitgedeeld worden aan de 'heilige mannen'. Sadu's zijn tegenwoordig een soort geïnstitueerde bedelaars geworden. Vroeger keerden de sadu's zich af van de samenleving en trokken ze zich terug in de bergen om zich aan hun spirituele zoektocht te wijden. Tegenwoordig roken ze voornamelijk hasjiesj en bedelen ze bij toeristen. Volgens de lonley planet kunnen sommige sadu's gevaarlijk zijn maar daar heb ik nog niets van gemerkt. Er zijn waarschijnlijk ook nog echte sadu's maar die kom ik natuurlijk niet tegen omdat ze zich terugtrekken in de bergen om zich aan hun spirituele zoektocht te wijden :-)

De Duitse hippie is hier voor de Kumba Mela, het grootste religieuze festival ter wereld waar duizenden mensen een bad in de Ganges komen nemen. De Kumba Mela begint volgende maand en net als de vorige keer toen ik in India was (de Kumba Mela vind elke 4 jaar plaats) heb ik besloten het massale gebeuren toch maar over te slaan.

Drie dagen eerder had ik afscheid genomen van Eugeni en Kaori. Kaori zat er helemaal doorheen en kon het mentaal niet meer opbrengen verder te gaan. Dit gaf behoorlijke spanning en Eugeni besloot haar met de bus naar Delhi te brengen en haar op het vliegtuig terug naar Japan te zetten. Voor haar is de reis over maar Eugeni zal ik nog wel tegenkomen. Ik was dus weer alleen. Sinds Esfahan, Iran had ik niet meer alleen gefietst dus dat was even wennen maar de vrijheid voelde goed en al snel had ik mijn eigen ritme weer te pakken.

Op mijn weg naar Rishikesh was ik uitgenodigd door Shalina om kerst te komen vieren met haar christelijke familie. Ik had die nacht ervoor op het dak van een restaurant gekampeerd en door de ochtenddauw moest ik mijn tent later die dag in de zon drogen. Dat deed ik op de juiste plaats want Shalina zag mij staan en ik had een leuk adresje voor eerste kerstdag.

Het werd een leuke kerst met veel kletsen en nog meer eten. Er stond zelfs kip op het menu, iets wat ik sinds Pakistan niet meer gegeten had. Er werd een kampvuur gemaakt in de tuin en met de hete kolen werd het huis binnen verwarmd. Dat ging even mis omdat er nog een stukje hout tussen de kooltjes verscholen lag en al snel stond de hele kamer vol met rook, typisch voor het dorpsleven volgens Shalina. Aan het eind van de avond dronken we nog een pittige kop chai. Het geheim om een pittige chai te maken is om naast gember en kardemon ook zwarte peperkorrels mee te koken.

Dus voor een koude Nederlandse winteravond:

Kook in sterke zwarte thee een ruime hoeveelheid geplette gember, kardemon en wat zwarte peperkorrels. Laat even doorkoken. Voeg dan een redelijke hoeveelheid suiker of honing toe en 1/3 deel (soya)melk. Laat nogmaals een tijdje doorkoken. Zeef de melkthee in grote mokken en geniet.
Ook goed bij keelpijn en verkoudheid.

De volgende ochtend ontbeten we met alu paratha's, gevulde chapaties (indiaas plat, ongerezen brood) met aardappel en kruiden gebakken op een hete plaat met olie. Erg lekker en ondanks de geruime hoeveelheid olie kan je er alsmaar van door blijven eten, zeker met de zelfgemaakte pindakaas die op tafel stond. Huisgemaakte paratha's zijn hemels.

Ik mocht de familie wel, de vader met zwaar overgewicht en diabetes, het jongste zusje dat als verpleegster werkte in provincie Punjab maar dolgraag in het westen wil werken (als iemand nog connecties heeft in een Nederlands ziekenhuis houdt ze zich aanbevolen). De oudste zus hield het huishouden op orde. In het kleine huisje met twee en een halve kamer hadden ze ook nog eens drie honden waarvan één op het punt stond om puppy's te krijgen. Toch vonden ze ruimte om mij een bed aan te bieden, in het andere bed sliepen zij met z'n vieren. Als dat niet de kerstgedachte is weet ik het ook niet.

Shalina is juf in Rishikesh maar probeert fondsen te vinden om een school voor wezen zonder kans op adoptie te starten. Wezen waarvan niet duidelijk is welke religie de ouders hadden maken namelijk weinig kans om geadopteerd te worden en zijn één van de meest kansarmen in India. Verdrietig genoeg worden in India nog steeds kinderen door hun ouders achtergelaten om in het gunstigste geval zonder familiegeschiedenis in een weeshuis te belanden.

Shalina heeft zelf een soort pleegouders in Australië. Dit zijn een Nederlandse pastoor en zijn vrouw. Hoe het precies werkte met pleegouders snapte ik niet helemaal maar Shalina was tweemaal naar Australië geweest op de foto's die ze me liet zien herkende ik duidelijk de Nederlandse koppen. Nog duidelijker herkende ik de EO maar het was dan ook een kerkelijk genootschap en dat paste wel bij kerstmis.

Omdat haar pleegouders Nederlands spraken kende Shalina een aantal Nederlandse woorden. Ze probeerde die echter zo min mogelijk te gebruiken omdat ze bang was om haar keel te bezeren met alle schkrggg Rrrggg klanken. De familie was ook helemaal weg van de Kerst CD van Herman van Veen die ik ze op mijn Ipod liet horen. De melodie kende ze en de schkrggg Rrrggg invulling van de tekst vonden ze erg grappig.

Tweede kerstdag fietste ik weer terug naar Rishikesh. Ik moest ruim voor zonsondergang vertrekken want de weg tussen het dorp en Rishikesh wordt gevaarlijk tijdens de schemering omdat luipaarden en olifanten dan de weg opkomen. Een aantal weken terug waren twee manen in dat bos platgetrapt door een olifant. Ik moest dus maar even bellen als ik veilig aangekomen was in Rishikesh. Ik had dolgraag een luipaard of olifant gezien maar helaas de weg was helemaal leeg en ik zoefde heerlijk door het bos terug naar mijn Ashram waar ik een kamertje had aangehouden.

Acht jaar geleden was ik ook in Rishikesh en sliep ik in de zelfde Ashram. Het is dus een feest van herkenning, vooral omdat er niet veel is verandert in de afgelopen jaren. De verandering die het meest opvalt zijn de motoren die tegenwoordig door de kleine steegjes scheuren. In de laatste jaren hebben jongeren meer geld te besteden gekregen en is de prijs van motoren behoorlijk gedaald. Het resultaat is dat overal in India (net als in Turkije en Iran) jongeren motoren rijden, zonder helm en zonder respect voor andere weggebruikers. Het ergste is nog dat de motoren ook op de voetgangers paden rijden en daarbij de claxon gebruiken om te laten horen dat ze eraan komen en niet zullen stoppen. Als een voetganger aangereden wordt is dat pech voor de voetganger want aansprakelijkheid bestaat niet in India.

De jongeren die rijden vaak met drie personen op één motor, heel soms draagt één van hen een helm. Elke dag gebeuren er ongelukken met deze motoren, op mijn weg zag ik er al twee. In één geval waren twee van de jongens er zeer slecht aan toe, onder het bloed van meerdere hoofdwonden waren ze niet meer in staat rechop te staan ik kan me goed voorstellen dat het aantal dodelijke verkeersslachtoffers in India de afgelopen tien jaar vertwintigvoudigd is.

Op de motoren na is er weinig verandert in Rishikesh, het is nog steeds een circus van yoga en meditatiecursussen. Wat me opvalt is dat de reizigers elkaar zoveel mogelijk proberen te negeren. Het is alsof ze het idee willen hebben dat ze op een originele authentieke plaats in India zijn die zij als eerste hebben ontdekt en waar geen andere toeristen komen. Dat is vreemd omdat Rishikesh één van de grootste toeristische trekpleisters van India is, zowel onder Indiase toeristen als westerlingen. Maar ergens is het ook wel begrijpelijk want in de zoektocht naar het spirituele past het 'loney planet toerisme' natuurlijk niet.

Al met al is is het spirituele toerisme de grootste inkomstenbron in Rishikesh en de de yoga cursussen worden steeds exotischer of intensiever, 'Tika Yoga'?????, Yoga gecombineerd met CBN for better result????? Yoga voor een platte buik, noem maar op. Acht jaar geleden was het nog gewoon Hatha yoga en soms wat Kundalini maar dat lijkt nu helemaal uit.

Ondanks mijn desinteresse in de yoga deze keer vermaak ik me wel, ik doe mijn was, lees een boek en surf het internet. Af en toe spreek ik een reiziger of een sadu en plan ondertussen mijn fietstocht naar Varanasi. Ik vermaak me wel. De twijfels die ik had in Manekaran zijn verdwenen. Ik blijf lekker een tijdje in Azië en laat het vliegen nog even achterwege. Er is nog genoeg te ontdekken in dit contintinent voordat ik aan een nieuwe begin.

Eerst maar eens naar Varanasi fietsen, waarschijnlijk passeer ik de magische 10.000km grens op mijn teller. :-)

Voor nu, allemaal een fijne jaarwisseling gewenst.

Liefs Kristiaan

Heilige hete bronnen in Manekaran.

2009-12-11T09:13:00.001+02:00

Het begon langzamerhand koud te worden in Dharamkot en Mc Leod Ganj had naast veel herrineringen aan mijn bezoek in 2001 niet veel meer te bieden. Eugeni en Kaori en ik sjouwden onze tassen en fietsen het pad af naar Bhagsu lager op de berg Daar konden we beginnen met fietsen. Het was een heerlijk begin, een waterig zonnetje en de eerste 15 kilometer zoefden we zonder te trappen de berg af.

De Indiase Himalaya is niet het typische chaotische India, de wegen zijn relatief rustig en de mensen lachen vriendlijk. Het uitzicht is fantastisch met besneeuwde toppen en terrassen over de hellingen. Het eten is wel het zelfde, rijst met linzen en soms een curry maar daar kan je dan ook heerlijk op fietsen.

Na een paar uur fietsen komen we een Frans stel tegen dat met twee kleine lastpaarden op weg is naar Dharamsala. Ze zijn blij ons te zien want ze hebben al in geen twee maanden westerlingen gezien en kunnen eindelijk weer even kletsen. Ze doen een soort proef met het reizen met de paarden om in de zomer een half jaar door Tibet te lopen. Het is nog twee dagen lopen naar Dharamsala en de vrouw van het stel heeft het duidelijk gehad, hoopvol vraagt ze of er warme douches zijn in Dharamsala, gelukkig kunnen we dat beamen. Helaas zullen we zelf nog vijf dagen zonder douch moeten doen, maar we zijn dan ook op weg naar iets beters, de natuurlijke hete bronnen van Manekaran in de Parvati vallei.

De volgende dagen gaan langzaan bergop en snel bergaf. We namen een shortcut op de kaart die in het echt net zo lang bleek te zijn De route ging echter over de berg in plaats van eromheen zoals de grote weg. Gelukkig is het wel veel rustiger en mooier en we genieten van de weg. Elke nacht kamperen we langs de weg en koken we 's avonds ons eigen simpele potje. Om acht uur wordt het vaak te koud en kruipen we in onze slaapzakken en slapen zeker 12 uur. Ik ben blij met mijn warme slaapzak want zelden voel ik 's nachts de kou. Één ochtend zit er ijs op mijn tent en regent het binnen van de condens. Dat is minder fijn want kou kan ik hebben maar in combinatie met nattigheid wordt het onaangenaam.

Na vijf dagen komen we aan in Manekaran. Na schriftelijke toestemming van de politie gekregen te hebben mogen we in de Gurdwala (een sikh tempel zoals in Amritsar) overnachten. Deze Gurdwala heeft geen gouden tempel maar iets anders, een natuurlijke hete bron in de kelder waar de sikhs komen baden. Na een heerlijke Indiase maaltijd haasten we ons naar de hete bron. Na vijf dagen klimmen is het hete bad een genot voor de benen. De Sikhs zijn trots dat wij er zijn. We zijn de eerste fietsers en op dit moment zelfs de enige buitenlanders in de tempel. We mogen zo lang blijven als we willen, er wordt 24 uur per dag eten gekookt en er is altijd hete chai. In de sikhs tempels is dit allemaal gratis.

Het is een bijzondere omgeving. Twee tempels, de gurdwala en een hindu tempel, zijn gebouwd op de plek waar de hete bron met veel stoom in de rivier uitkomt. Alle binnenverblijven van de gurdwala zijn met stoom gevuld en buiten rijzen stoomwolken uit de rivier op. Er zijn ook veel hotels die hun eigen hete baden hebben en in de bazaar is een openbaar bad.

Het is een ervaring op zich om samen met de Indiers, al dan niet met tulband, te baden. Zij gebruiken voornamelijk emmers om zichzelf en hun kleren buiten het bad te wassen en is er het een behoorlijke drukte. Voor het openbare bad liggen mensen op de stenen, verwarmd door de bron, te slapen of wat te zitten. In het bad van de Gurdwala hangt er altijd een dikke mist van stoom zoals in en Turks stoombad wat het nog meer een ervaring maakt. Vaak is het water zo heet dat je er maar even in kan om dan zo rood als een kreeft langs de rand van het bad op te drogen. Na een bad ben je gegarandeerd twee tot drie uur warm.

We doen dus maar weinig hier. De dag begint meestal met een bad en daarna is het afwisselend wandelen, lezen, eten en baden. Een heerlijke dagbesteding maar het geeft ook veel ruimte om na te denken.

Ik ben hier in een mentale tweestrijd terecht gekomen over hoe mijn reis voort te zetten. Aan de ene kant kan ik mijn reis oostwaarts voortzetten en vanuit Calcutta het vliegtuig naar Bankok nemen. Van Bankok zou ik dan via Vietnam en China naar Taiwan fietsen om deze zomer naar Alaska te vliegen.

Aan de andere kant kan ik wat langer in India blijven en via de Karakoram highway in Noord Pakistan naar China fietsen om daar via het binnenland of Tibet naar Zuid Oost Azië te fietsen. Vandaar zou ik of naar Taiwan of naar Zuid Korea kunnen gaan om daar het vliegtuig te nemen.

Dit plan zou betekenen dat ik pas een zomer later in Alaska aan zou komen.

Het is de keuze tussen veel van Azië missen of Noord en Zuid Amerika een jaar uitstellen.

Het beangstigd me een beetje een plan te maken om nog 18 maanden in Azië te zijn maar ik heb er ook altijd van gedroomd om de grote gebergten van Azië te doorkruisen en het geeft me veel tijd om meer van Azië te zien.

Nog steeds ben ik er niet uit maar ik heb ontdekt dat ik 's morgens de voorkeur geef aan vliegen vanuit Calcutta en 's avonds aan de route via Pakistan en China. Overdag ben ik in lichte verwarring. Gelukkig heb ik nog een eind fietsen en een meditatie retreate van 20 dagen voor dat ik werkelijk een keuze moet maken.

Misschien kan een frisse blik vanuit Nederland mij helpen met mijn keuze dus alle inzichten zijn welkom.

Binnenkort vertrek ik met Eugeni en Kaori richting Varanasie en vandaar ga ik naar Bodh Gaya om te mediteren. Dat is zeker nog 2000 kilometer fietsen dus zal er vast nog wel het een en ander op mijn pad komen.

Ik houd jullie op de hoogte.

Liefs
Kristiaan

India & de Himalaya

2009-11-27T14:15:00.001+02:00

Aangekomen in Amritsar was het niet moeilijk de gouden Sikh tempel te vinden. Het is de grootste bezienswaardigheid in de omgeving. De Sikhs zijn vanuit hun geloof gastvrij. Iedereen is welkom om een aantal nachten in de tempel te overnachten en je kan er 24 uur per dag meeeten. Voor buitenlanders is er een aparte slaapzaal.

Het was een grote schok toen we de slaapzaal binnen kwamen. Na lange tijd in islamitische landen gereisd te hebben waren we allemaal gewend geraakt aan een seksloze omgeving zonder veel vrouwen. Het was een cultuurshock om de slaapzaal binnen te komen waar jonge reizigsters zich zonder belemering vrij rondbewogen en waar stelletjes lepeltje lepeltje lagen te slapen. Even stonden we vol verbazing te staren en voelden we ons net Pakistanen, gelukkig herstelden we al snel en mengden we ons in het backpackers gezelschap. Natuurlijk was iedereen erg onder de indruk van onze fietstocht.

In de Sikh tempel was het een chaotische drukte met een constante stroom van pelgrims en Indiase toeristen. Elke dag komen duizenden mensen naar de tempel en veel van hen eten er een maaltijd. Vrijwilligers zijn dag en nacht bezig met het koken van de maaltijden en het afwassen van de borden. In de tempel ligt een heilig boek van één van de Sikh guru's en daar wordt van 's morgens vroeg tot 's avonds laat tegen gezongen Het zingen wordt met luidsprekers door de tempel verspreid en met het geluid van duizenden borden en schaaltjes geeft dit een onvergetelijke symfonie.

Zoals in veel plaatsen waar veel backpacker komen het makkelijk om aan informatie te komen over wat er zoal gebeurd in het land en zo kwam ik er snel achter dat de Dalai Lama een aantal lezingen zou geven in Dharamsala. Eugeni en Kaori wilde daar ook wel heen dus besloten we samen te gaan. Kaori ging met de bus, zij had het en beetje gehad met het fietsen. Eugeni en ik gingen wel op de fiets.

Het was een mooie tocht van drie dagen. Eerst fietsten we langs een drukke weg en sliepen die nacht bij een Sikh die stoelen en matrassen voor bruiloften verhuurde. Hij had genoeg matrassen waar we die nacht op konden slapen. Hij sprak niet zoveel Engels en gaf naar eigen inzicht antwoord op onze vragen. Zo kwamen we erachter wat een goede prijs was voor een maaltijd toen we hem vroegen hoe lang hij getrouwd was en vertelde hij ons dat hij twee keer getrouwd was geweest en twee kinderen had toen we hem vroegen of zijn zaak goed draaide. Hij had tien jaar in het leger gezeten en we merkten dat hij er nog steeds een militaire discipline had, om zes uur de volgende ochtend, het was nog steeds donker en koud, maakte hij ons wakker en begon zijn zaak op te zetten. We kregen chai (melkthee met suiker) op bed maar echt blij waren we niet met het vroegen waken want in het donker en met een dikke herfst mist konden we nog niet fietsen. Na nog een kop chai werd het licht en konden we weer op pad.

Die dag bereikten we de voet van de Himalaya, de weg werd rustiger, de lucht zuiverder en het uitzicht fantastisch. We konden die nacht zelfs naast een riviertje kamperen. Twee dingen die we in India voor onwaarschijnlijk hadden gehouden, bij mensen thuis overnachten en wildkamperen lukte ons in de eerste twee dagen fietsen. Die dag fietsten we naar Dharamsala, 50 kilometer in totaal waarvan 40 kilometer stijl omhoog. We klommen meer dan 1400 meter die dag en waren best moe toen we aankwamen. Vanuit Dharamsala, een toeristisch gekkenhuis, duwden we onze fietsen omhoog naar het rustige Dharamkot waar Kaori op ons wachtte. Hier gaven we onze benen rust, luisterde naar de Dalai Lama, aten we Japans (Kaori was daar erg aan toe), en keken we naar films over Global Warming en de bezetting van Tibet. Binnenkort fiets ik weer verder door de Himalaya, deze keer op zoek naar hete bronnen want het is behoorlijk koud 's nachts en bij het opstaan. Overdag is het heerlijk fietsweer, warm in de zon en koel in de schaduw.

Liefs
Kristiaan

Islamabad – Lahore

2009-11-19T21:31:00.003+02:00

Toe er buiten een magazijn leeggeschoten werd begon ik mij een beetje zorgen te maken. Er bleek echter niemand gewond geraakt te zijn en het feest ging onverminderd verder. Marco en ik deden alsof we sliepen maar hielden de situatie goed in de gaten.

Twee dagen eerder waren we vertrokken uit Islamabad. We namen uitbundig afscheid van alle kampbewoners, het was echt net een commune en fietsten de drukken Grand Trunk Road op. De weg naar Islamabad was voornamelijk druk en saai. De eerste nacht sliepen we achter een wegrestaurant waar we een maaltijd en thee aangeboden kregen van een nieuwsgierige voorbijganger. De volgende dag was het moeilijker om onderdak te vinden.

Vlak voordat het donker werd vroegen we een boer of we onze tent op mochten zetten achter een muurtje. De boer was geen boer was maar eigenaar van de boerderij en had voornamelijk in Spanje in restaurants gewerkt. Hij bood ons aan om te slapen in een kamer boven de boerderij en liet één van zijn werkers eten voor ons halen, Hij haalde zelfs een fles vodka tevoorschijn waar we een kleine borrel uit dronken.We moesten wel een extra dag blijven van hem zodat hij ons kon rondleiden door zijn dorp en de omgeving. Ik had daar weinig zin in maar Marco vond dat het onbeleefd zou zijn om niet op zijn aanbod in te gaan. Ik kon ook geen rationele reden vinden om te vertrekken, we hadden tenslotte alle tijd. We bleven dus een dagje.

De volgene dag was ik erg onrustig, ik had nog steeds zin om te fietsen en de eigenaar van de boerderij was nog niet op komen dagen. Na een uur vloog ik werkelijk tegen de muren op ik snapte niet waarom ik zograag weg wilde, voorgevoelens zijn achteraf vaak makkelijker te verklaren.

Van de rondleiding door het dorp kwam weinig terecht maar we werden wel uitgenodigd om met hem en zijn vrienden in een duur restaurant te eten. De voorgerechten (3euro) waren al zes keer zo duur dan wat we normaal voor een hele maaltijd betaalden en het eten smaakte fantastisch. Ik vond de groep mannen wel enigszins maffioso overkomen, en ik ontdekten dat het niet vreemd was om in Pakistan een wapen te dragen.

Onze gastheer wilde die avond nog een borrel met ons drinken. Hij nodigde ook zijn vrienden uit en voor we het wisten zaten we met z'n allen in de kamer,,waar wij zouden slapen, te drinken. Na één drankje hadden we het wel gehad, de Pakistaanse whisky raad ik niemand aan. Marco en ik trokken ons op een gegeven moment terug om achter in de kamer wat te slapen.

Even later schrok ik wakker, er waren nieuwe vrienden bijgekomen en er was een verhitte discussie losgebroken. Ik verstond niet waar de ruzie over ging maar één van hen trok zijn pistool en rende naar buiten, onze gastheer trok zijn eigen wapen en rende achter hem aan. Hier begon ik mij zorgen te maken. Na één magazijn leeggeschoten was, ik neem aan in de lucht, kwamen ze weer terug en kalmeerden ze. Het was maar even rustig want de stom dronken Pakistanen begonnen al snel weer ruzie te maken. Deze keer begonnen ze te vechten.Het ging er heftig aan toe en menige rake klappen werden uitgedeeld Er was ondertussen ook een pooier met twee prostituees binnen gekomen en die was nuchter genoeg om de pistolen te pakken en ze onder het kussen en matras te stoppen waar Marco lag. Hij deed nu dus alsof hij sliep met een geladen pistool onder zijn kussen en één onder zijn benen. Ik geloof niet dat hij nog heeft geslapen.

Weer werd het rustig en wonderbaarlijk en onverstandig genoeg viel ik in slaap. Toen ik wakker werd was het donker en bijna stil. Bijna stil want in de ander bedden lagen de mannen met de prostituees en de geluiden maakte me misselijk. Schieten en vechten kan ik hebben maar dat in het bed naast mij een harige Pakistaan seks had met een te jonge prostituee was te veel voor mij, zeker om vijf uur in de ochtend Ik gebaarde Marco dat het tijd was om op te stappen. We pakte onze spullen en stapten op onze fiets, iets wat we 20 uur eerder hadden moeten doen. Die dag fietste we de 144 km naar Lahore waar we begin van de middag aankwamen.

Aangekomen in de Regale Internet Inn, waren we op. De slapeloze nacht, vooral voor Marco die slecht sliep met een pistool onder zijn kussen en de laatste 40 kilometer door verschrikkelijk druk verkeer en uitlatgassen waren slopend. Het was fietsen in een blauwe wolk van uitlaatgassen met een constant getoeter en lawaai van vrachtwagens en motoren. Lahore is één van de meest vervuilde en drukke steden in de wereld. Ik dacht dat Teheran erg was maar dat is een paradijs om door te fietsen vergeleken met Lahore.

Gelukkig is de Internet Inn heel relax. Ik ben er ook ruim een week gebleven. In deze week heb ik voornamelijk uitgerust, met reizigers gepraat en met Ali opgetrokken. Ali is een rijke Pakistaan die een vriendin van mij kende die zijn telefoonnummer aan mij gaf. Hij liet mij veel van Lahore zien en voornamelijk veel eten proeven. Pakistanen zijn alleen een beetje moeilijk wat afspraken betreft dus ondanks dat Ali elke keer grote plannen maakte kwam hij ook altijd drie uur te laat waardoor van de grote plannen niet meer overbleef dan het lokale eten proeven. Ik heb dus heerlijk gegeten en daarbij een inkijkje gekregen in de upperclass van Pakistan. Boeiend maar de kloof tussen lowbudget en upperclass is wel wat groot.

Pakistan is overigens een prachtig land om doorheen te reizen (laat je niet van de wijs brengen door verhalen over pistolen etc.) Zoveel verschillende culturen bij elkaar en zulke vriendelijke mensen. Iedereen is weg van buitenlanders en op straat word je hand geschud en willen mensen een praatje met je maken. Anders dan vaak in Iran gebeurd dit met heel veel respect en een zekere terughoudendheid. Het land is zeer kleurrijk met alle versierde vrachtwagens en riksja's en klassieke Pakistaans kleding die je nog overal ziet. Het eten in Pakistan is ook heerlijk, zeer gevarieerd en naast de vele curry's zijn ze ook erg goed in het roosteren van vlees en vis. Ook zoetigheid is overal verkrijgbaar en alles spotgoedkoop.

De situatie mat de Taliban en de beveiligingsmaatregelen daar tegen zijn wel naar, overal zijn politiecheckpoints en soms krijg je het idee dat toeristen als extra verdacht beschouwd worden wat vervelende situaties geeft (zie Quetta). Veel wonderschone gebieden zoals Swatt en Peshawar zijn ook niet goed toegankelijk op dit moment. Hopelijk wordt de situatie snel beter en krijgen de pakistanen wat rust

Ondertussen zijn we met zes fietsers in het hostel en morgen vertrekken we gezamenlijk naar de grens. De laatste dag Pakistan van dit jaar maar in de lente kom ik terug om het noorden te ontdekken en de Karakoram over te steken naar China.

Maar eerst India, ik heb me aangemeld voor een meditatie retreate in januari, op de plaats waar Boedha zijn verlichting vond. een goede plek om wat rust te nemen leek me. Om daar te komen moet ik nog wel 1500 km fietsen met de gagarantie op nieuwe avonturen. Mijn eerste nacht zal ik bijvoorbeeld al overnachten in de gouden Sikh tempel van Amritsar, maar daarover later meer.

Liefs
Krisiaan

Tourist Campsite Islamabad

2009-11-15T07:16:00.002+02:00

De tijd stond even stil, 10 dagen wachten op een visum het leek even eindeloos. Het kampeerterrein was leeg en Marco en ik hadden, na alle treinreizen, niet zoveel meer te bespreken.

Gelukkig arriveerde de volgende dag de eerste reizigers op het kampeerterrein.

De dagen daarna transformeerde de 'Tourist Campsite Islamabad' zich tot een commune van wachtende reizigers. Opvallend was het hoge percentage Zwitserse reizigers en fietsers. Iedereen op de campsite had zijn eigen verhaal en iedereen was al maanden of jaren op reis.

De campsite zelf is ook erg bijzonder. Het is een groot terrein langs de weg met veel gras en bomen. Er was een toilet gebouw, te vies om te beschrijven en met één koude douche. Op het zelfde terrein leefde een aantal soldaten. Zij bewaakte de camping, 24 uur per dag was er een groot machine geweer op de poort gericht en 's nachts werd er door twee soldaten gepatrouilleerd.

Elke dag kwam de zwakzinnige beheerder het geld innen. Zijn begroeting was standaard: 'Hello, Money' of 'you leaving today?' Het kampeerterrein werd ook bevolkt door een grote zwerm kraaien. Kraaien zijn erg brutale vogels die 's nachts de prullenbakken leeggooien en al het eten en glimmende wat blijft liggen direct stelen als je drie stappen opzij doet. Het gordeldier dat af en toe voorbij kwam gaf minder overlast, fascinerende dieren gordeldieren die sinds de oertijd niet zoveel veranderd zijn.

We vormde een leuke groep reizigers bij elkaar.

Simon en Nathalie uit Zwitserland waren het langste onderweg, twee en een half jaar. Ze waren gestart met een VW bus maar voelden zicht teveel geïsoleerd in hun bus. Een vriend reed de bus terug naar Zwitserland en al backpackend gingen ze verder. Via Iran, en Pakistan kwamen ze in India en Nepal waar ze en jaar bleven. Daarna gingen ze terug naar Pakistan. In het noordelijke Kailas kochten ze twee ezeltjes en kregen ze een puppy (Nilak) cadeau. Het plan was om met de ezels via China, en Centraal Azië terug naar Zwitserland te lopen. Vanwege verkeerde inlichtingen uit China kwamen ze echter bij de Chinese grens vast te zitten. De ezeltjes mochten niet de grens over. Een grote ellende met visa problemen was het gevolg en uiteindelijk waren ze gedwongen de ezels te verkopen. Nilak hadden ze gelukkig nog wel. Toen ik ze ontmoete probeerde ze met de hond terug te komen naar Zwitserland. Helaas is het niet makkelijk om een hond uit een hoog rabbies risico gebied Europa binnen te brengen. Vliegen ging niet want dan moesten ze drie maanden wachten na de uitslag van een bloedtest, die ook een maand op zich liet wachten. De uiteindelijke oplossing, na vele andere overwegingen en tweemaal mijn tarot kaarten geraadpleegd te hebben, was de volgende: Simon koopt een kever met een export nummerplaat en rijdt met de hond naar Istanbul, Nathalie die niet naar Iran en Turkije wil gaat terug naar India en vliegt van daar uit naar Istanbul om Simon te ontmoeten, samen rijden ze dan naar Zwitserland. Fantastisch vertrekken met een VW bus en terug komen met een VW kever en een half getrainde Pakistaanse hond.

Een ander stel was Eugeni en Kaori uit Spanje en Japan, zij waren vanuit Japan naar Pakistan komen fietsen en wachtte ook op hun visum voor India. Ze fietsen binnenkort naar Delhi waar ze de trein nemen naar één van de zuidelijke stranden van India. In de Lente komen ze terug naar Pakistan om daar samen met een 70 jarige pakistaanse hippie een guesthouse te openen in het Noorden van Pakistan. Een super relax stel dat al maanden op reis is met een tentje dat zelfs voor één persoon te klein is. Ze reizen met een minimum aan bagage en zonder de hi-teck fietstassen die alle andere fietsers hebben, gewoon rugzakken achterop en fietsen maar. Ik hoop ze in de toekomst weer te ontmoeten, misschien in India en anders in Noord Pakistan. Mijn plan is namelijk om in de lente terug te komen om de Himalaya over te steken naar China.

Er was ook nog een Slowaaks stel op de fiets, maar die stuurden hun fietsen naar huis omdat ze binnen een maand in Birma wilden zijn oom een twee maanden lange meditatieretraite te beginnen.

David, ook uit Zwitserland, arriveerde later. Hij fietst ook naar India, waarschijnlijk gaan we gezamenlijk de grens over.

Er was ook nog een ander Zwitsers stel met een bestelbus, de honymoon express. Ze waren dan ook net getrouwd. Jochem die ik in Kerman en Bam had ontmoet was er ook nog een paar dagen. Al met al maakte het een gevarieerd en bont gezelschap.

Het was een gezellige boel op het kampeerterrein, we maakte twee barbecues, Argentijnse stijl met vlees van een goede hygiënische slager voor een tiende van de Europese prijs, helaas miste de rode wijn. Voor alcohol moet je een vergunning hebben, vroeger kreeg je hier zelfs een stempel in je paspoort. Verder deden we niet veel gewoon lekker lui kamperen en kletsen, ik houd daar wel van.

Toch kreeg ik het gevoel dat het tijd werd om verder te gaan dus stapte we op de fiets richting Lahore en de grens met India.

Maar daar schrijf ik binnenkort over.

Liefs Kristiaan

Exit Iran, Enter Pakistan

2009-10-21T15:17:00.043+03:00

Met mijn visum voor Pakistan op zak vertrok ik uit Teheran. Ik had besloten direct door te reizen naar Yazd vanwaar ik het grootste deel richting de grens zou fietsen.

In Yazd kwam ik Marco tegen de Zwitserse ligfietser met wie ik afgesproken had om door Pakistan te fietsen. We besloten het laatste gedeelte van Iran ook samen te fietsen. Het was wel prettig om even aan elkaar te wennen voor dat we een heel nieuw land binnen te gaan.

Eerst hielden we een dagje rust in Yazd, een woestijnstad met een oud centrum van talloze kleine steegjes tussen kleihuisjes. Yazd is, zeker als je net uit Teheran komt, een ware oase van rust.

Ik nam mijn intrek in het beroemde Silk road hostel. Een hostel met een grote binnentuin waar veel banken in oosterse stijl staan en waar je heerlijk kan bijkomen van de drukte van Iran. Doordat het hostel zo bekend is, voornamelijk dankzij de Lonley Planet, zijn de medewerkers een beetje ongeïnteresseerd geworden en de prijzen wat hoog maar al met al is het een fijn hostel.

In het Silk road hostel waren een heleboel reizigers aanwezig. De groep die ik in Esfahan had ontmoet was er, een Duitse automonteur met een in Australië aangeschafte Toyota landcruiser, een Zwitsers gepensioneerd stel dat de wereld rond fietst en ook met Marco en mij de grens over zou gaan, een Duits stel die met een grote gele vierwiel aangedreven bestelbus en nog een paar backpackers. Iedereen was al een paar maanden onderweg en verhalen en informatie werden gretig uitgewisseld.

Zoals altijd werd het weer tijd om in te pakken en weg te fietsen. Marco en ik besloten niet over de grote weg te fietsen maar een kleine omweg te nemen langs Bafq wat meer in de woestijn ligt. En woestijn kregen we, na de tweede dag verlieten we de hoofdweg en hadden we de weg voor ons alleen en om ons heen niets dan zand en rotsen.

Rond zonsondergang, fietsten we langs een vervallen karavaan standplaats waar we besloten te overnachten. Achter de muren uit het zicht van de weg zette we de tenten op en maakte we een grote maaltijd met rijst groente en sojavlees (erg populair in Iran, en gezond). Als toetje hadden we de lekkerste dadels mogelijk, vers en alleen voor de liefde gemaakt.

Die middag nadat we net onze lunch van brood met salade gegeten hadden werden we namelijk uitgenodigd door een dadelboer om thee te komen drinken. De dadelboer was gepensioneerd en had zijn boerderij niet om geld te verdienen maar omdat hij zo van dadels hield, 'Not for the money, only for love' zoals hij aangaf. Bij de thee werd een grote schaal verse dadels geserveerd, dadels zo zoet en sappig als ik ze nog nooit had geproefd. Bij het weggaan kregen we allebij een doos van een kilo mee, goede energie om op te fietsen en erg lekker. Uiteindelijk aten we bijna een doos per dag want als je eenmaal begint met eten is het moeilijk stoppen.

We fietsten vier dagen door de woestijn. In de woestijn verandert het uitzicht ongeveer per twee uur en zelfs dan maar een beetje. De stilte en leegte in de woestijn was erg indrukwekkend. Ook de meeste mensen waren erg vriendelijk. We kregen onderweg fruit en brood cadeau en mochten overnachten bij een pistachboer. Het was de eerste keer dat ik verse pistach noten at, die zijn veel zachter en sappiger dan de gedroogde exemplaren uit de winkel. We kregen ook vaak één of meerdere granaatappels aangereikt, een merkwaardige vrucht maar als je eenmaal weet hoe hem te eten een zeer goede bron van vitamine C.

Niet iedereen is aangenaam in Iran, overal heb je jonge mannen op 50cc motoren die ronduit vervelend zijn. Ze hebben geen baan en niets te doen. Als er dan een buitenlander langskomt zetten ze de achtervolging in. Veel te dicht naast je proberen ze dan van alles te vragen. Dit gaat niet omdat ze allleen Farsi spreken. Ze hebben ook allemaal mobiele telefoons waarmee ze ongegeneerd foto's van je maken.

Vooral Marco heeft hier veel last van omdat ze nog nooit een ligfiets gezien hebben, daarnaast ben je met een ligfiets ook wat kwetsbaarder dan met een normale fiets omdat je met je benen in de lucht niet zoveel mogelijkheden hebt je te verweren mocht dat nodig zijn. Als hij stopt in een dorpje heeft hij al snel een hele groep opdringerige Iraniers om hem heen staan. Zo ook in één van de dorpjes waar we even stopten om wat eten te kopen. Terwijl ik kaas kocht vormde er een groep om hem heen.

Marco had langs de grens van Irak wat vervelende ervaringen gehad met dit soort groepen. Hij is ondermeer bekogeld met stenen en tomaten en kreeg één keer zelfs een klap in zijn gezicht met een stuk hout. Nu kreeg hij het ook weer benauwd. Hij ging uit zijn dak tegen de groep jongeren die met mobieltjes in de hand dingen tegen hem schreeuwden en om hem lachten en we moesten daarna zo ongeveer het dorp uitvluchten. Ik had mijn bidon al tevoorschijn gehaald om de meest opdringerige motorijder op afstand te kunnen houden met een ferme straal water. De gedachte ontging mijn niet dat deze techniek ook gebruikt wordt om agressieve honden te verjagen. Gelukkig lieten ze ons alleen toen we een eindje het dorp uit waren. Ik me na een maand in Iran goed voorstellen waarom pop en filmsterren bodyguards bij zich hebben en in geblindeerde auto's rijden.

In de buurt van Kerman werden we aangehouden door de politie. We moesten paspoorten afgeven en wachten. Onderweg heb ik geleerd dat het afpakken van een paspoort een schending is van het internationaal recht, zoals ik al eerder meegemaakt had bij een militaire basis was dit dus weer een directe ervaring met de schending van mensenrechten. Iran is hier erg goed in en mijn ervaring stelt helaas niets voor bij de andere schendingen van de mensenrechten die ze begaan tegenover de eigen bevolking. We kregen onze paspoorten deze keer snel terug maar zonder escorte mochten we niet verder fietsen.

De escorte bestond uit een agent en een militair die achter ons aanreden tot dat hun werkgebied ophield. Daarmee was het weer wachten tot de volgende escorte achter ons aan zou komen rijden. De tweede escorte was echter al snel verveeld door ons slakkengangetje en liet ons verder alleen fietsen. Het hele idee van escortes is ook maar en grote Iranese poppenkast want echt gevaarlijk is het er naar mijn mening niet.

Die avond was het moeilijk een slaapplaats te vinden. We besloten ons geluk te wagen bij een moskee langs de weg. Ik had namelijk gehoord dat het mogelijk is om in een moskee te overnachten of je tent ernaast op te zetten. Helaas was deze moskee gesloten. Iets verderop lag een dorpje met ook een moskee en we besloten het daar te proberen.

Ik was even vergeten dat afstanden bedrieglijk kunnen zijn in de woestijn en het dorpje bleek een aantal kilometer verder te zijn dan verwacht en ook nog eens een eind klimmen en dat terwijl het al donker geworden was. Gelukkig mochten we inderdaad in de moskee overnachten. We kookten een reusachtige pastamaaltijd voor de deur van de moskee en rolden onze slaapmatten uit onder de strenge blik van Allah. Ik moet zeggen dat je in het huis van God heerlijk kan slapen. De volgende dag fietsen we met goede energie in een halve dag naar de stad Kerman waar we een rustdag namen.

Kerman stelde weinig voor. Gewoon weer een drukke stad en nog een dure ook want de mensen zijn er rijker vanwege de opbrengsten van de vele pistach boerderijen. Voor twee dollar per persoon konden we kamperen op de parkeerplaats van hotel Akhavan, dat scheelde weer. Op de parkeerplaats ontmoette we Jochem een gepensioneerde Duitser die, met zijn hond Lilly, in een Toyota landcruiser op weg was naar India. Jochem is een doorgewinterde reiziger die overal is geweest. Het was erg leuk om zijn ervaringen te horen, en als ik later groot ben wil ik ook een Toyota landcruiser en een hond. Doordat Jochem zijn dak omhoog kan klappen heeft hij in minuten een kamp gemaakt en met een grote hond in je auto voel je je altijd veilig. Maar reizen met de auto doe ik wel wanner ik gepensioneerd ben, nu is de fiets nog het beste vervoersmiddel.

Op weg naar Bam werden we ingehaald door Jochem, hij was onder de indruk van onze snelheid. Niet zo gek want we reden die ochtend met een gemiddelde van 32 kilometer per uur de berg af om half twee hadden we er al 120 kilometer op zitten en kwamen we aan in het Akbar tourist guesthouse in Bam.

Bam is in 2005 volledig verwoest door een 12 seconden durende aardbeving. De aardbeving begon om half zes in de ochtend en omdat zoveel mensen thuis waren op dit tijdstip kwamen 40.000 van de 100.000 mensen in de stad om. Nu zie je nog veel winkels in containers en hals opgebouwde huizen. Er is duidelijk weinig geld voor de wederopbouw Ook van de bekende citadel van Bam is weinig over de renovatie zal waarschijnlijk over een jaar of twintig geheel voltooid zijn, dit ook alleen dankzij het geld van UNESCO.

Ook het Akbar hotel ontkwam niet aan de aardbeving. In de Lonely planet staat een heel stuk over hoe de eigenaar een groot deel van zijn familie verloor en het hotel verwoest werd in de aardbeving. Dit stuk is een geweldige promotie geweest voor het hostel en bijna elke reiziger komt er naartoe. Er zijn ook maar weinig andere overnachtingsgelegenheden in de stad en de politie die je escorteert brengt je er regelrecht heen. Helaas heeft de populariteit het hostel weinig goed gedaan en is het al snel duidelijk dat het de eigenaren alleen om geld te doen is.

Ik had er wel een hele goede tijd want Uedi en Frennie (het zwitserse fietste met wie we de grens over zouden gaan) waren al aangekomen en ook Jochem had zijn landcruiser er geparkeerd. Gezamenlijk aten we een grote pasta maaltijd en dronken we liters maltlimonade, het surrogaat voor bier in Iran.

De nacht voor we vertrokken kwam er ook nog een Duits gezin aan. Zij waren al bijna vier jaar op reis met een VW bus en waren vertrokken toe hun dochter zeven maanden was. In India werd hun zoon geboren. Nu na Noord en Zuid Amerika, Azië en het Middenoosten doorkruist te hebben, zijn ze op weg naar Hamburg. Het geld is op en Maya hun dochter heeft bijna de leeftijd om naar school te gaan. Ondanks dat Maya vloeiend twee talen spreekt en meer gezien heeft van de wereld dan de meeste Duitse schoolmeesters denk ik dat ze het nog moeilijk gaat krijgen in Duitsland. Ik was zeer onder de indruk van het gezin dat met een overvolle VW transporter de wereld rond reisde en als ik later groot ben en een Toyota landcruiser heb, neem ik ook een gezin mee in de auto. :-)

Wegkomen uit Bam was nog niet zo makelijk. Er vertrokken geen bussen uit Bam naar Zahedan maar we moesten opstappen op een bus die vanuit Kerman naar Bam reed. De eerste bus die langskwam lade onze tassen onderin en onze fietsen in de passagiersruimte, vervolgens werd ons een prijs voorgehouden die drie keer hoger was dan ons eerder op het busstation was verteld. Het bleek dat we voor onze fietsen meer betalen dan voor onszelf. Natuurlijk gingen we hier niet mee akkoord. Omdat het voor de bus maar een tussenstop was leverde onze discussie over de prijs hen alleen maar vertraging op en na enige momenten werden onze fietsen en tassen ruw de bus uit gegooid, hierbij brak de bevestiging van mijn fietspomp. Uedi die er een beetje de pest in had vond dat daar voor betaald moest worden ik had ook wel zin in een verzetje. We blokkeerden de deur van de bus en voordat er betaald was lieten we de jongen die onze spullen zo ruw uit de bus had gegooid er niet in in. Hij probeerde drie keer de bus in te stappen en elke keer dat ik hem tegenhield werd hij bozer. Zonder de aanwezige politiemacht was hij mij zeker te lijf gegaan. Zover kwam het gelukkig niet, uiteindelijk werd de vergoeding voor de schade betaald en kon de bus weer verder rijden. Het was een beetje flauw van ons maar ik was wel een beetje trots dat we niet met onze lieten sollen. De volgende bus rekende ons een normale prijs en we konden op weg naar het beruchte Zahedan.

Het was al donker toen we in Zahedan aankwamen en werden opgewacht door een politieagent. Natuurlijk wilde hij ons eerst naar het dure hotel van zijn keuze escorteren (sommige hotels maken deals met de politie) maar wij hielden voet bij stuk en uiteindelijk konden we naar het hotel dat wij op het oog hadden. Het duurde even om er te komen want de politie gaf alleen escort in het eigen district en elke keer als we een districtgrens over hingen moest er van escort gewisseld worden. De politie begon vermoeiend te worden.

Het Hotel was prima goedkoop vies en lawaaierig, precies zoals je een hotel in Zahedan zou verwachten. Zahedan is de laatste stad voor de grens met pakistan en wordt volgens zeggen beheerst door smokkelaars en bondieten. De kans om ontvoerd te worden is volgens de politie heel erg groot en zonder escort mag je de deur van het hotel dan ook niet uit. Omdat wij een treinkaartje naar Pakistan wilde regelen en geld moesten wisselen werd er de volgende dag weer een escorte opgeroepen. Eerst wilde ze ons in een taxi zetten maar toen we aangaven liever te lopen moesten we maar meerijden in de Toyota pick-up van de politie. Met de eerste escorte haalde we net het einde van de straat, daar hield zijn district op en moesten we wachten op de volgende escorte, de volgende escorte had vervolgens wat moeite om het station te vinden. Het station wordt maar twee keer in de maand gebruikt dus echt gek was dat niet. Op het station aangekomen kregen we te horen dat we de volgende dag terug moesten komen, er was altijd plaats want niemand gebruikte de trein. Meerdere bussen vertrekken elke dag uit Zahedan en leggen het traject veel sneller af.

Wat nog restte was geld wisselen. Het was vrijdag dus de banken waren gesloten maar na even aandringen was de politie bereid ons naar de zwarthandelaren te brengen die ons aan Pakistaanse roepie konden helpen. Erg grappig om in een politieauto naar zwarthandelaren te zoeken, volgens mij is de zwarte handel in geld in Iran toch echt verboden. De politie en de handelaren hadden er beide weinig moeite mee en het leek alsof ze elkaar goed kende. Tegen een zeer slechte koers wisselde we genoeg dollars om de trein te kunne betalen en lieten we ons terug brengen naar het hotel. Uiteindelijk had de politie ons een gratis tour door de stad gegeven en als een prima taxi gefungeerd, we waren wel een beetje teleurgesteld dat de sirene niet aanmocht.

De trein Zahedan- Quetta

De ochtend van vertrek waren we al vroeg wakker, de trein zou om acht uur vertrekken en we moesten er natuurlijk door een politieescorte heen gebracht worden, vertraging gegarandeerd.

Op het station konden we onze fietsen in de goederenwagon inladen en onze tassen meenemen in de passagierswagon. De wagon deelde we met drie iraniers die familie in Pakistan gingen bezoeken. Het reisde tweede klas (de hoogste klas). Tweede klas houdt in dat het heel stoffig is maar dat de banken niet van hout zijn maar maar met zachte voering zijn bedekt. De meeste vensters hadden ramen en die konden nog eens dicht. Gelukkig is slapen geen probleem in een oude trein, in een mum van tijd wordt je in slaap gewiegd om alleen wakker te worden wanneer de trein stopt. Helaas gebeurde dit regelmatig.

Het koste een halve dag om bij de grens te komen. Bij de grens moesten we over een hek klimmen, prikkeldraad omzeilen en een stuk lopen om onze exit stempel te krijgen. De douaniers waren zo verbaast dat we met de trein aangekomen waren dat we direct geholpen werden. Ook de Pakistaanse grens gaf geen problemen, al moesten we een eind lopen om van het station bij de douane te komen.

Toen begon de echte rit door Baluchistan, de beruchte woestijn grenzend aan Afganistan waar het te gevaarlijk wordt geacht om doorheen te fietsen. Het is ook maar een paar honderd kilometer van het gebied vandaan waar de Nederlandse troepen gevechten leveren met de Taliban.

Ondanks de slechte naam van Baluchistan heeft het een prachtig woestijnlandschap. Zandduinen worden afgewisseld door rotswoestijn en regelmatig zagen we wilde dromedarissen door de woestijn sjokken. De kleine uit klei opgetrokken dorpjes leken de afgelopen eeuwen niets veranderd te zijn. Onderweg waren de mensen zeer vriendelijk en zelfs de kinderen waren erg beleefd en leuk. We hadden veel tijd om foto's te nemen en de stationnetjes langs het traject te bezichtigen. De reis duurde uiteindelijk drie volle dagen.

De locomotief ging in de eerste nacht kapot en er moest een vervangende komen uit Quetta. Het was een onspannen ochtend, de kinderen uit de omgeving speelden cricket naast de trein en kwamen zo nu en dan kijken wat wij deden, ook de volwassen hingen er wat rond. We maakte wat soep voor de lunch en aten witbrood met dadels. Meer dan dat hadden we niet en na de derde dag hadden we alle vier darmklachten, je moest eens weten wat voor scheten je van witbrood en dadels gaat laten :-)

Die middag arriveerde de nieuwe locomotief en konden we weer verder. Helaas niet voor lang want bij het laatste station voor het bergebied dat tussen ons en het einddoel lag hielden we weer halt. De conducteur gaf aan dat het te gevaarlijk was om 's nachts door het gebied te reizen maar de volgende ochtend hoorde we dat ook deze locomotief het begeven had. Een derde locomotief werd opgeroepen. Deze locomotief haalde het ook niet door de bergen en tenslotte besloot men de zware goederen wagons los te koppelen en alleen met de passagiers en hun baggage door te reizen.

We kwamen om tien uur 's avonds aan in Quetta, de reis had ongeveer 60 uur geduurd. De bus doet er in het algemeen tien uur over maar gelukkig hadden wij hadden de tijd. De treinreis was een mooie ervaring geweest met prachtige uitzichten en interesante dorpjes. Te zonde om daar met een nachtbus voorbij te rijden.

We zette die nacht onze tenten op in de tuin van het Bloomstar hotel, en de volgende ochtend planden ons vertrek op de fiets. Jammer genoeg kregen we te horen dat, om te fietsen, we toestemming moesten krijgen van het 'Home department' van Baluchistan. En om dat aan te vragen waren we al te laat die dag. Koppig als we zijn gingen we het toch proberen. We werden ondanks onze late entree goed geholpen, en ondanks dat we ongeveer vijf verschillende kamers ingeleid werden en vijf keer ons verhaal moesten doen bereikte we de kamer van de hoogste baas. Er was ondertussen een officieel verzoek geschreven en onze paspoorten en visa waren gekopieerd. Van de hoogste bas kregen we een: 'komt u morgen terug en insjallah krijgt u dan de toestemming'.
De volgende dag kregen we geen toestemming, er zou contact opgenomen worden met de politie en die zou aangeven of het veilig genoeg was om te fietsen. Komt u morgen terug was de boodschap. Leven de bureaucratie in Pakistan.

Al met al schiet het dus niet op in Pakistan maar gelukkig is het er wel vermakelijk. Pakistan is één grote chaos met gekleurde ricksaws, vriendelijke mensen een bruisende bazaar en overal eten op straat. Het is er ook spotgoedkoop. Op de bazaar kochten Marco en ik een setje Pakistaanse kledij. De shaluar kamis wordt door iedereen in Pakistan gedragen en met een normale broek en T-shirt val je erg uit de toon. De shaluar kamis zit het ook nog eens erg lekker, alsof je de hele dag in je pyjama loop. Hopenlijk kunnen we overmorgen uitvinden of de Pakistaanse kledij ook geschikt is om mee te fietsen want dan willen we met een vergunning op zak richting Multan fietsen, een tocht van ruim een week omdat de directe weg van zo een slechte kwaliteit schijnt te zijn dat zelfs auto's en motoren hem ontwijken. Zonder vergunning zal het weer een treinreis van 24 uur worden, tenminste als er geen locomotief stuk gaat. We zullen wel zien, tot nu toe is Pakistan leuk en interessant en dat kan alleen maar beter worden denk ik.

Ik laat van mij horen

Liefs Kristiaan

[update]
We kregen geen toestemming om te fietsen vanuit Quetta, helaas.

Omdat onze trein naar Multan vroeg de volgende ochtend vertrok pakte we onze tenten in en verhuisden naar het Youth hosten van Quetta.

We merkten dat het hostel in een wat ruiger gedeelte van Quetta stond en onder het fietsen probeerde iemand zelfs spullen uit de tassen van Marco te stelen door zijn tas open te snijden, meer dan ons ontbijt werd gelukkig niet gestolen. Het schokte ons wel erg want we hadden een goed gevoel bij de stad. Die avond gingen we wat eten kopen, helemaal geen probleem dachten we.

Op de terugweg werden we echter bij een controlepost tot stoppen gemaand en apart genomen. We werden vervolgens ruim een uur, onvriendelijk maar "voor onze eigen veiligheid" ondervraagd. Uiteindelijk brachten ze ons onder escorte naar het hostel.

Een kleine twee uur later, ik stond net mijn tanden te poetsen, stond er opeens een legercommandant met acht commando's in het hostel. We mochten daar absoluut niet zijn en schenen ernstig gevaar voor ons leven te lopen. (beetje overdreven) We werden nogmaals ondervraagd en kregen te horen dat we onze spullen moesten inpakken en mee moesten komen.

Het was een erg surrealistische situatie in een bouwvallig hostel met overal zwaar bewapende soldaten, erg vermoeiend en intimiderend. We werden naar een politiegebouw geëscorteerd door twee pick ups met beide vier soldaten achterop. Op het politiebureau konden we nog een paar uur slapen tot onze trein vertrok.

Na dit gebeuren besloten we maar direct naar Islamabad door te reizen om ons Indiaas visa op te halen. Fietsen tussen militaire controleposten met of zonder escorte hoefde even niet meer.

Nu rusten we uit van al het treinreizen op de Tourist campsite van Islamabad waar we 10 dagen op ons Indiase visum moeten wachten. Ondertussen staan we met zeven reizigers op de camping waarvan vijf fietsers, heel gezellig.

We vinden het wel jammer dat we niet door Pakistan hebben gefietst en ik kom zeker nog eens terug om het noorden te bezoeken. Dat schijnt wonderbaarlijk mooi te zijn.

Iran

2009-10-02T16:21:00.008+03:00

Iran, een heftige periode maar het gaat verder.

Elk land is wennen als je binnenkomt maar Iran was wel een behoorlijke schok. Vooral het verkeer in de steden is absurd. Iedereen rijdt auto en nog meer mensen rijden op kleine motorfietsen, de straten in de steden zijn dus altijd chaotisch vol. In Iran heb je geen verkeersregels, de grootste heeft vaak voorrang maar ook niet altijd. Het is dan ook niet gek dat Teheran het hoogste percentage aan verkeersongelukken kent in de wereld. Ik hoorde dat er sinds de oorlog met Irak al meer mensen in het verkeer zijn omgekomen dan in die oorlog. Daar fiets ik dan lekker tussendoor. Het is maar goed dat ik een Amsterdamse fietsstijl heb want anders zou ik niet vooruit komen. De andere wegen zijn ook druk. Dat is jammer want samen met het eentonige landschap maakt dat het fietsen niet zo leuk.

De eerste nacht in Iran sliep ik dan ook langs een drukke weg, naast een boer die daar zijn groentenveld had. In de zomer kampeerde hij daar waarschijnlijk om zijn oogst te bewaken. Ik vroeg of ik naast hem mocht kamperen en werd vervolgens voor het eten uitgenodigd. Ideaal mee eten en in je eigen tent slapen. Het was jammer dat de communicatie een beetje stuk liep op de taalbarrière.

Na twee dagen in Iran was ik voor het eerst ziek. Waarschijnlijk teveel in de zon gefietst, te weinig gedronken en iets verkeerds gegeten. Ik verdenk het laatste handje pinda's bij de lunch waar wel heel veel gruis bij zat.

Bij een familie waar ik die dag aanklopte om in de tuin te kamperen, at ik nog een heerlijke maaltijd. De volgende ochtend zat ik daar echter nog steeds vol van en voelde ik mij niet zo goed. Na allerlei drankjes, om mijn maag goed te krijgen,was de top bereikt en kwam alles inclusief de lunch van de dag ervoor eruit. Ik haalde maar net het toilet in de tuin. De rest van de dag kon ik niet anders doen dan slapen en een beetje fruit eten. De familie was behulpzaam en probeerde me op allerlei manieren te helpen maar kon niet veel meer doen dan me te laten liggen. Gelukkig voelde ik me de volgende dag veel beter. De familie vond dat ik maar beter kon gaan, er kwam heel slecht weer aan en ik kon maar beter naar het zuiden fietsen. Ik wilde hun gastvrijheid niet misbruiken dus stapte ik met lege benen op de fiets.

Ik voelde me erg slap en had nog steeds weinig trek. Gelukkig werd ik na 40 kilometer in een dorpje van de weg geplukt door Zhalleh, een studente Engelse literatuur. Ze nodigde me uit om bij haar familie te komen
overnachten.

In Iran is het erg ongewoon om vreemde mannen mee naar huis te nemen maar het was een rebelse meid en na het goede voorbeeld van haar moeder ging binnenshuis zelfs het hoofddoekje af. Het was heel gezellig. We spraken over Nederland en Iran en over de puinhoop die het in Iran is. Via de satelliet (verboden in Iran) zag ik zelfs een stukje 1vandaag op tv. Die avond was mijn maag ook weer goed genoeg om lekker mee te eten.

Slapen is leuk in Iran, er worden dunne matrassen op de vloer gelegd en de hele familie slaapt in de huiskamer. Als er een gast is, slapen de mannen en vrouwen wel apart. Soms krijg ik een eigen kamer aangeboden waar ik op de grond kan slapen. Op de grond slapen is helemaal niet vervelend in Iran want overal liggen dikke Iranese tapijten. Sommige huizen hebben helemaal geen meubels (op een tv-kastje na). Zitten doe je met een kussen tegen de muur en eten wordt op een groot plastic op de grond uitgestald, net picknicken binnenshuis.

Na de gezellige avond bij de familie van Zhalleh voelde ik me alweer sterker en de volgende dag ging ik weer op stap. Het was nog een heel eind naar Esfahan waar ik mijn visum wilde gaan verlengen en de dagen begonnen langzaam op te raken.

Die avond eindigde ik in een stadje en merkte voor het eerst het effect van de ramadan. Alle eettenjes waren dicht en in het hostel waar ik verbleef was geen mogelijkheid om te koken. Ik had nog brood en fruit maar een stevige maaltijd zat er niet in die avond.

Toen ik op zoek ging naar een eettentje werd ik al snel omringd door een groep Iraniërs. Ze waren heel geïnteresseerd in wat ik van Iran vond, of andere landen beter waren, welk percentage van de Nederlandse bevolking moslim is en wat het standpunt van Nederland is tegenover de Israëlische bezetting van Palestina. Ik merkte dat het laatste punt gevoelig bij hen lag en gelukkig heb ik geen flauw idee wat het standpunt van Nederland is, hoeveel moslims er zijn en wat het beste land is, vond ik maar een rare vraag. Gelukkig werd ik gered door een Engels sprekende jongen die mij meenam voor een ijsje en veel wilde weten over hoe mannen en vrouwen in Nederland met elkaar omgingen. Zijn beeld van het westen op dit punt was werkelijk verbijsterend en ik kon het op mijn beurt niet laten om de islamitische houding tegenover de vrouw te bekritiseren. Niet zo slim want toen ik het standpunt dat Allah een man is (dat heeft hij zelf tegen Mohammed gezegd) in twijfel nam, wees hij mij erop dat ik maar voorzichtig moest zijn met zulke uitspraken, daar kon je toch echt de gevangenis voor ingaan.

Ik had het de volgende dagen behoorlijk zwaar.

Ik moest mijn visum gaan verlengen en daarna zou ik een Pakistaans visum moeten regelen. Ik ontdekte dat ik geen visum voor Pakistan kon krijgen in de stad bij de grens want die worden alleen nog maar aan Iraniërs verstrekt dus ik zou helemaal terug moeten naar Teheran. De eenzaamheid sloeg ook toe en ik durfde niet meer te hopen op het ontmoeten van andere fietsers 'want wie gaat er nu naar Pakistan'? Ergens een tijdje blijven hangen om op adem te komen ging ook niet want er waren maar een beperkt aantal dagen op mijn visum over. Kortom het ging even niet lekker.

Het idee om alleen door Pakistan te fietsen begon mij erg tegen te staan, meer drukke wegen en weinig contacten en ook nog eens een onveilige situatie met de Taliban. Ik zat erg in de put en elke ochtend werd ik wakker met een drukkender gevoel dat ik het beste zou kunnen omschrijven als een lichte maar constante wanhoop. Ik had weinig zin om door te fietsen en begon andere opties af te wegen.

Eerst dacht ik erover om naar Nepal te vliegen om Pakistan over te slaan maar geleidelijk werden ook Bangkok en zelfs Amsterdam mogelijkheden. Alleen door Pakistan fietsen leek mij geen optie meer, Omdat ik er toch al over dacht om de reis niet meer geheel per fiets af te leggen, begon ik ook hard te denken of ik wel zin had om door India en Zuidoost Azië te fietsen.

Ik wist het niet meer. Ik was moe, alleen en het fietsen ging ook niet lekker. Kortom ik zat in de put. In Kashan vond ik een internet café waar ik de vluchten vanuit Teheran bekeek. Het was nog mogelijk ook om overal heen te vliegen (verdomde E-tickets). Na mijn moeder gesproken te hebben via skype besloot ik een ticket naar Nederland te reserveren en een time-out in Nederland te nemen.

Een grote stap en ergens in mijn achterhoofd betekende dit het einde van mijn reis. Ik noemde het een time-out waarin ik zou besluiten hoe ik verder zou gaan. Backpacken door Azië, fietsen van Zuid naar Noord Amerika of gewoon helemaal niets meer. Ik was in grote verwarring want geen van deze opties sprak mij erg aan.

Ik sliep erg slecht die nachten en werd vaak midden in de nacht wakker met een enorm spijt gevoel. Overdag kon ik aan niets anders denken. Mijn ergste gedachte was dat ik in Esfahan andere fietsers tegen zou komen waar ik mee naar Pakistan zou kunnen fietsen. Ik had in Esfahan een couchsurfing adresje dus die kans was klein, maar ik wist ook dat Allah zijn ironische kanten heeft.

Onderweg, van Kashan naar Natanz, werd ik ook nog even gepest door een aantal Iranese soldaten. De weg waarover ik fietste, liep langs een grote legerbasis, zo één waar atoombommen gemaakt worden. Al snel reed er een motor met twee soldaten naast me die me gebaarden te stoppen. Ze droegen allebei kalasjnikovs over de schouder en aan hun riem hing een groot revolver, ik stopte dus maar. Ze pakte mijn paspoort af en reden weg naar de ingang van de legerbasis. Ik had maar te volgen. Bij de ingang van de basis wisten ze echter niet zo goed wat ze met me aan moesten. Was ik nou een spion of een toerist? Ze lieten me mijn laatste foto verwijderen, één van een rots 10 kilometer terug, en er werd me streng gevraagd of er niet iets in mijn tassen zat dat me in de problemen zou gaan brengen. Het juiste antwoord leek mij 'Nee' en daarmee namen ze genoegen. Ik hoefde mijn tassen gelukkig niet open te maken. Wel deden ze nog een half uur moeilijk, schreven ze de gegevens uit mijn paspoort over en maakte ze twee foto's van me, één met de soldaten erbij voor het plakboek en één van mij alleen, voor de 'Most Wanted' poster, mocht die er komen. Op beide foto's lachte ik vriendelijk.

De laatste twee dagen naar Esfahan bleken wind mee en naar beneden te gaan. Dat samen met gebrek aan een slaapplaats maakte dat ik een dag eerder in Efahan aankwam dan ik via couchsurfing had afgesproken. Toen ik even stopte om bij te komen van de chaotische drukte in de straten van Esfahan werd ik geroepen door de eigenaar van een hostel aan de overkant van de straat. Het Amir kabir Hostel bleek een veel door reizigers bezocht hostel en toen ik de dorm binnen kwam stonden daar vier zilveren Vaude fietstassen op mij te wachten. Ik wist even niet meer hoe ik het had.

Die avond at en sprak ik samen met drie reizigers die over land op weg naar India waren. De hele avond voelde ik me ziek van spijt want die ene week waren er al vijf fietsers richting Pakistan vertrokken, dus toch! Na een slapeloze nacht en een dag van hard denken over wat ik echt wilde, annuleerde ik mijn vlucht. Het couchsurfing adresje belde ik af want ik voelde me helemaal thuis in het hostel.

Het doel was terug en daarmee een hernieuwde energie zoals ik al tijden niet had gevoeld. Het reizen was opeens weer het leukste wat er was. De kosten die het annuleren met zich mee bracht heb ik weggeschreven onder wijze levensles No. 1.

Om Pakistan door te gaan heb ik met Marco, een Zwitserse ligfietser (www.accroscontinents.ch), afgesproken om voor de grens samen te komen en de bus door Taliban gebied te nemen. Veilig in oost Pakistan, fietsen we naar Islamabad om ons visum voor India te regelen. Daarna zien we weer verder, misschien ga ik eerst maar eens bij de Dalai Lama op bezoek, die woont niet ver van de grensovergang met Pakistan.

Een mooi plan maar mijn schrijnende gebrek aan een Pakistaans visum was er nog steeds.

Het visum voor Pakistan is verkrijgbaar in Teheran, één van de slechtste steden om je in te begeven, Maar soms heb je geen keus, dus reisde ik met een slaaptrein naar de hoofdstad. De slaaptreinen zijn erg comfortabel in Iran en heel goedkoop. Zeven uur reizen voor nog geen vijf euro, daarvoor krijg je ook een flesje water, een kussen en lakens om onder te slapen.

Teheran is een stad met 18 miljoen inwoners en volgens mij evenveel auto's maar zonder enige bezienswaardigheden. Deze stad is ongezond, de luchtverontreiniging, het lawaai, het gebrek aan groente en fruit, het is rampzalig. En dan het verkeer, oversteken doe je door op de juiste snelheid tussen de voorbijrazende auto's en motoren door te lopen. Het oude links dan rechts dan weer links kijken werkt hier niet. Je loopt gewoon. Toch zie je hier weinig agressie in het verkeer Het is een grote chaos maar daarin doet iedereen zijn best om de boel in beweging te houden. Helaas rijden de motoren daarvoor ook regelmatig over de stoep wat het nergens echt veilig maakt.

In Teheran nam ik mijn intrek in het goedkoopste hostel van de stad. Ik deel een kamer met wat reizigers die ook al maanden reizen en waarvan één ook zijn Pakistaans visum komt halen. Het is best gezellig en daarnaast kan ik ook weer eens een boek lezen. Het voelt weer als reizen. Zo zie je maar hoe het kan lopen.

Echt ideaal is het ook niet hoor, de kamer is lawaaierig, stinkt een beetje en één van de reizigers is een oude hippie die waarschijnlijk teveel drugs heeft gebruikt in de jaren 60 en nu een beetje de weg kwijt is. Niet de ideale kamergenoot maar wel boeiend. De anderen, Pools, Japans en Koreaans zijn wel goede kamergenoten. Dat is fijn want door het islamitische weekend, op donderdag en vrijdag, moet ik vier dagen op mijn visum wachten voordat ik terug naar mijn fiets in Esfahan kan.

Mijn fiets en kampeer spulletjes mis ik wel, elke keer dat openbaar vervoer, gedeelde taxi's en al dat geloop verschrikkelijk, wie wil er nu backpacken ;-) In het vorige hostel hadden de backpackers maar geluk met twee fietsers want met twee benzinebrandertjes kan je hele uitgebreide lekkere maaltijden maken. Dat is beter dan elke dag kebab.

Het wachten werd wel even onderbroken door een feestje op de Nederlandse Ambassade. Het nieuwe gebouw werd geopend en dat moest gevierd worden. Er waren een heleboel mensen in nette pakken en ook nog twee andere fietsstelletjes waarvan ik er één al in Cappadocia had ontmoet. Erg grappig hoe klein het wereldje is en leuk om hun verhalen te horen. Wel frustrerend om te horen dat zij alleen maar geluk hadden met hun visum en nog twee maanden in Iran mogen blijven.

Bij de ingang heb ik de ambassadeur nog een hand gegeven en even vertelt wat ik deed. Hij was onder de indruk. Bij het weggaan, kregen we Jip en Janneke boeken in Farsi mee, de eerste vertalingen maar helaas te zwaar voor mijn fietstassen.

Het was een leuk feest met veel Nederlandse hapjes zoals haring, bitterballen en saté. Er werd ook alcohol geschonken want we waren tenslotte op Nederlands grondgebied en daar gelden de Iraanse wetten niet. Ik was samen met Jaroslaw een Poolse reiziger naar het feest gegaan en we deden ons tegoed aan alle lekkernijen en drankjes.

Toen het feestje ten einde liep werden we uitgenodigd om verder te feesten bij een Iraanse kunstenares en een paar van haar vrienden. Van de barman kregen we twee flessen wijn mee (heel stiekem) en met haar Jeep scheurden we naar één van de buitenwijken van de stad. Ze bleek een bekende en succesvolle schilder te zijn en woonde in een leuk klein appartement in Noord Teheran, het rijke deel maar wel met hele hoge torenflats. Het deed me een beetje Bijlmer aan maar dan zoals het had moeten zijn, veilig met veel groen en vogeltjes.

In haar huis leerde ik een heel nieuw Iran kennen, er werd volop gedronken en jointjes gerookt, het had zo Europa kunnen zijn. Alles wat in andere landen gebeurt, gebeurt in Iran blijkbaar ook maar dan verborgen. Je moet dus de juiste mensen leren kennen om het te zien. Er schijnen zelfs nachtclubs te zijn (waar je als toerist niet inkomt). Ook worden er grote feesten georganiseerd waar de Iraanse homo scene rijk vertegenwoordigd is. Het gebruik van drugs is net zo normaal als in Amsterdam. Ook daten jongeren met elkaar zoals overal maar dan niet zo openlijk.

Die avond dronken we de wijn en aten nog wat hapjes en bekeken we de schilderijen. Daarnaast was vooral reizen en het leven in Iran een geliefd onderwerp van gesprek. Het was erg gezellig maar rond drie uur 's nachts was ik wel behoorlijk moe. Het hostel was zeker 20 kilometer zuidelijker dus bleven we op de bank slapen. Het was een boeiende avond zonder dat religie of Palestina ook maar ter sprake kwam. Bij het ontbijt ging het gewoon weer gezellig verder en dronk ik eindelijk weer eens normale koffie. Iran heeft twee gezichten dat is nu wel duidelijk.

Morgen krijg ik hopelijk mijn Pakistaanse visum. Voor morgen avond heb ik al een kaartje voor de trein dus als het goed is ben ik al snel terug in Esfahan. Vanuit Esfahan vertrek ik richting het oosten, de echte woestijn in, maar nu met veel zin in nieuwe avonturen.

Ik houd jullie op de hoogte. Foto's uploaden gaat niet zo best want de verbindingen zijn erg langzaam, die komen dus nog. Op de meeste interessante plaatsen mag je hier geen foto's maken dus echt veel zullen het er niet zijn

Liefs Kristiaan

Oost Turkije

2009-09-13T10:00:00.001+03:00

Cappadocië verlaten viel me zwaar. Niet dat ik zo gehecht was aan de rotstuinen en de toeristen maar Cappadocië ligt in een grote kloof. Daar moet je uit klimmen en met temperaturen rond de 30 graden valt dat niet mee.

Het was verbluffend om boven aan de rand van de kloof te komen. Ineens een eindeloos uitzicht op hoge bergen en kale vlakten. Mijn Ipod zette ik uit en ik genoot van doodse stilte. Achter mij de grote scheur in de aarde waar ik net uit gekomen was, voor mij kale woestenij en bergen. Dat is het echte fietsen!

De woestenij waar ik toen door moest overleefde ik zonder kleerscheuren en aan het eind van de dag sloot ik mij aan bij een groep mannen die wat zat te niksen in hun dorp. Het is ramadan en dan wordt er niet veel gedaan. Deze mannen namen dat heel serieus en ik was welkom om mee te doen. Sommige hadden in Nederland gewerkt, al dan niet legaal. Één had in Nederland heroïne gedeald en was daarvoor het land uit gezet. Ze spraken Nederlands dus kon ik redelijk met ze kletsen. Voor de zon onder was waren ze echter allemaal verdwenen. Nu zat ik opeens alleen te niksen!

Dit soort momenten duren in Turkije nooit lang. Al snel kwam Mahmut mij, in bijna vloeiend Nederlands, vragen of ik zin had om mee te eten op de boerderij van zijn vader. Mahmut had 15 jaar geleden als kapper in Nederland gewerkt. Hij had toen erg zijn best gedaan Nederlands te leren en Nederlandse vrienden te maken. Nu was hij blij dat ik er was om weer wat Nederlands met hem te spreken. We aten een fantastisch ramadan maal samen met de familie keken wat tv en maakten wat familie kiekjes. Om de ramadan echt mee te maken stond ik de volgende ochtend om 3 uur op om te ontbijten. Fantastisch om half 4 's morgens Turkse kaaspannenkoeken :-)

Na een aantal dagen fietsen was ik toe aan een rustdag. Campings zijn er in Oost Turkije niet dus vroeg ik in een klein dorpje of ik mijn tent ergens kon opzetten. Een groepje jongeren, één sprak wat Engels, wees mij een boomgaard met een waterpomp, daar kon ik wel staan. Dat deed ik, en de volgende dag ook. Heerlijk een hele dag niets doen in de schaduw van een appelboom.

Die dag kwamen de dorpelingen één voor één even kijken hoe het met me ging en er werd er honderduit in het Turks tegen mij gebabbeld. 'S avonds kwamen jongens, gestuurd door de moeders, mij eten brengen en late thee zetten en mais roosteren op een kampvuur. Ik geloof dat ze allemaal verliefd op mij waren want de stoere jongens zeiden regelmatig 'I love you' en 'You are beautiful' (of zou het een gebrek aan woordenschat zijn?)

Niet lang na mijn rustdag fietste ik een verkeerde weg in (fout van de kaart, natuurlijk) Volgens een behulpzame man kon ik onmogelijk verder op de fiets, maar hij kon me met de auto wel een stukje op weg helpen. Dus laadde ik mijn fiets en tassen in de auto en ging ik gemotoriseerd verder.
Op de juiste weg aangekomen werden al mijn spullen uitgeladen en ging hij weer terug. Al mijn spullen?!? AHH!! waar was mijn linker voortas!!!! (Klaarblijkelijk nog in de achterbak van de auto). Er ging van alles door mij heen. 'Dit was opzet!' 'Hij komt zo terug, als hij het doorheeft'. 'Hij heeft dit pas over 3 dagen door'. 'AAARCH!!' en 'Ach het is alleen mijn eten en brandertje maar, dat lost zich wel op'. Die laatste gedachte was niet zo overtuigend.

Na nog een aantal paniek momenten arriveerde een Turkse man uit Duitsland. Hem legde ik uit wat er aan de hand was en hij vertaalde mijn probleem aan de aanwezige dorpelingen. Ik kreeg een biertje van ze en zij gingen aan de slag.

Het volgende kan werkelijk alleen in Turkije:

In de auto had de man mij met gebaren duidelijk gemaakt dat hij als bewaker bij de bank in de nabijgelegen stad werkte. Aan de hand van deze informatie begonnen de dorpelingen rond te bellen. Uiteindelijk vonden ze iemand die het nummer had van iemand die de bewaker van de desbetreffende bank kende. Deze had geen mobiel nummer maar zou wel even langs zijn huis lopen om te vertellen dat mijn tas in zijn achterbak lag. Een uur later belde hij terug met de boodschap dat hij eraan kwam. Hij was wel erg benieuwd hoe we hem te pakken hadden gekregen.

Het was ondertussen al laat en ik besloot te kamperen op het voetbalveld in het dorp. Die avond was er een bruiloft in het dorp waar mensen uit alle omliggende dorpen op af kwamen. Omdat het nog zomer was waren er ook nog veel Turken uit Europa aanwezig. Een jongen uit Londen was blij dat hij weer wat Engels kon spreken, en die avond werd er volop gedanst gegeten en gepraat. Een mooi einde van een wat rampzalige dag.

Op weg naar het oosten deed ik nog een toeristische trekpleister aan. Nemrut Dagi een berg met allerlei oude beelden op de top. Ik wilde er op de fiets naartoe, een tour kostte 40 euro. In het hotel bleef men echter aandringen dat ik met de tour mee zou gaan, voor 25 euro, Nee ik ga liever fietsen, 20 euro dan, nee ik vind het leuk om op de fiets e gaan, 17,50, neeeeee, 15 euro, nou oke omdat er ook andere reizigers meegaan. Uiteindelijk was het heel gezellig al was 15 euro zelfs nog veel voor wat de tour inhield.

Het was in het oosten warm, zeg maar heet en dat maakte het fietsen bijzonder pittig. Ik was dus blij toen ik de volgende dag de pont miste en twee uur moest wachten. Dit bood een goede kans om even af te koelen in het meer. Al snel volgde een aantal anderen mijn goede voorbeeld. Het water was heerlijk koel en je zag overal kleine visjes zwemmen. Het was een zeer aangename pauze en ik nam mij voor vaker een duik te nemen wanneer die mogelijkheid zich aanbood. Helaas zijn die gelegenheden wat schaars in het droge landschap.

Oost Turkije is wel interessant, het landschap is ruig en de mensen zijn kleurrijk. Het is soms eentonig en erg droog. Er zijn ook steeds meer militaire controleposten die het conflict met de Koerden pijnlijk duidelijk maken. De Koerden zelf zijn zeer trots dat ze Koerd zijn. Vaak is dat het eerste dat ze duidelijk maken, 'wij zijn Koerden, geen Turken'. Er is een tijd geweest dat het verboden was om te zeggen dat je Koerd was en nog steeds worden de Koerden erg achtergesteld, is een baan moeilijk te krijgen als Koerd en een plek in het parlement vooralsnog niet denkbaar. Momenteel voert de PKK een guerrilla om gelijke behandeling van de Koerden, onafhankelijk Koerdistan wordt al niet meer nagestreefd. De aanslagen die de PKK hiervoor op militairen doelen pleegt zal waarschijnlijk niet het gewenste effect hebben. De Militaire controleposten met tanks en pantserwagens die volop aanwezig zijn geven het gebied een grimmige indruk.

Toch zijn ook de militairen niet onaardig. Ik krijg thee van ze en mocht zelfs een keer op het dak van een kleine controlepost slapen en mee eten. De kalasjnikovs die voortdurend aanwezig zijn maken het wel een beetje vreemd. Dit was nog wel buiten het gebied waar de onrusten zijn.

De gastvrijheid is hier heel speciaal, bijna elke nacht heb ik bij een Koerdische familie overnacht. Meestal sliep ik samen met de mannelijke familieleden in één kamer of tent. Omdat het nog steeds ramadan is wordt er in de avond heel uitgebreid gegeten. Ze zijn trots om een gast een plekje aan tafel te laten nemen. Vaak word ik aangespoord om zoveel te eten dat ik er buikpijn van heb, en dan komt er nog fruit en thee :-)

Het mooiste plekje vond ik nog het tentenkamp van een groep geitenhoeder. In de zomer trekken ze de bergen in om hun vee daar te laten grazen. Ze leven dan met een aantal families in grote tenten en hutten van takken, bladeren en doeken. Toen ik langsfietste dacht ik dat mijn tent daar ook wel mooi bij zou staan. Natuurlijk lieten ze me mijn tent niet opzetten en kreeg ik een plekje bij de mannen in de hut. Het was een heerlijke plek, in de bergen, met alle dieren en verschillende familieleden bij elkaar. Mijn Koerdisch was niet goed genoeg om te kunnen vragen hoe de familie in elkaar zat maar al snel begreep ik dat de mannen meerdere vrouwen hadden. Bij wie alle kinderen hoorden bleef me echter een raadsel.

Bij een couchsurfingadresje kon ik mijn benen even rust geven. Volkan is een net afgestudeerde ats/microbioloog en moet nu van de overheid anderhalf a twee jaar in een onderontwikkeld gebied van Turkije werken, in zijn geval Mus. Dat heeft ook voordelen want hij verdiend hier twee keer zoveel als in Ankara en hij heeft een appartement van 170 m2 voor 250 euro. Hij is nu aan het sparen om nog een postdoc in Europa te doen. Helaas moet hij zijn vijfkamerappartement dan inruilen voor een studentenkamer, ik heb hem gewaarschuwd voor de huurprijzen in Amsterdam.

Ik vind het jammer dat ik niet meer Turken zoals Volkan heb ontmoet want met hem kon ik echt praten over Turkije. Met de Gemiddelde Turk die ik tegenkom valt vanwege de taalbarrière geen gesprek te voeren. Het is vermoeiend dat ze het wel blijven proberen en zelf na drie keer 'Yok Turkish' blijven ze in volzinnen tegen je aan ouwehoeren en je vreemd aankijken als je niet in vloeiend Turks antwoord. Mijn methode om hier mee om te gaan is om uitgebreid in het Nederlands terug te praten. Na enige tijd denken ze dan dat je gek bent en houden ze op met praten. Ik heb daar zelfs wel een beetje plezier in.

Nu ben ik bijna in Iran (als je dit leest ben ik er al). Aan het eind van de tweede fietsdag richting de grens kon

ik geen kampeerplekje vinden en stuitte ik op een grote controlepost. Hier moest ik een formulier invullen en mijn paspoort laten zien voor ik verder mocht. De weg die volgde liep door een kloof met aan beide zijde steile hellingen, niet echt een plek om te kamperen. Moe van het klimmen en de straffe tegenwind die dag ging ik terug naar de controlepost om te vragen of ik daar kon kamperen. Dat mocht niet, een aantal dagen terug had de PKK twee militairen opgeblazen en het was allemaal veel te gevaarlijk. Er werd dus een busje geregeld en ik kon mee liften naar Yukskova, de stad naar waarnaar ik op weg was. Zodoende gaat het allemaal erg snel en ben ik zo goed als in Iran. Wel jammer dat ik niet zoals de dag daarvoor op een berg kon kamperen want daar rust ik toch het meest van uit. Meer dan van een goedkope hotelkamer in een lawaaierige stad waar ik nu zit.

De vraag waarom ik dit allemaal doe blijft af en toe bij me opkomen, vooral in hotelkamers en als dingen niet helemaal gaan zoals gehoopt. Hoe verder je naar het oosten gaat hoe vaker dingen niet gaan zoals je hoopt merk ik. Ook mis ik het gemakkelijke Amsterdamse leventje zo nu en dan. Met Google-Earth wandelde ik, samen met mijn couchsurfing gastheer, van de Oudeschans naar de AH. Dat steekt dan wel een beetje. De meeste momenten heb ik het goed naar mijn zin hoor, in mijn tentje op 2500 meter, couchsurfing, al die ontmoetingen en prachtige natuur. Ook slapen is leuk, je moest eens weten wat voor dromen ik allemaal heb. ;-) Ik ben ook weer met meditatie begonnen, met al die indrukken van buiten is het fijn even naar binnen te kijken.

Ik vind het een beetje eng om de grens over te gaan en ik heb ook een beetje spijt dat ik de Lonely Planet van Iran niet heb gekocht toen ik hem in Istanbul zag liggen. Het onbekende tegemoet treden is misschien altijd wel eng maar omdat er nu een tijdslimiet van 15 dagen en een streng Islamitisch regime bij komt is het het extra spannend. Daar komt nog bij dat ik al drie maanden van iedereen hoor dat ik zeker vermoord ga worden als ik naar Iran ga. Gelukkig heb ik ook een Iranier ontmoet en die dacht dat ik het prachtig zou gaan vinden.

Ik zal wel zien, en hou jullie op de hoogte.

Liefs,
Kristiaan

Centraal Turkije

2009-08-24T18:15:00.011+03:00

Even voor hen die dat interessant vinden:

Afgelegde kilometers: 5000
maximale snelheid 76km/hr.
laagste rusthartslag: 45
langste afstand op een dag 140 km
Kortste afstand 1,2 km
Steilste helling: zeker 18%
Aantal lekke banden: 0
Aantal fietstassen met kuren: 4
Aantal gebroken kettingen 1 (niet echt een serieus probleem)
Aantal serieuze reparaties: 1
Treinreizen 1

Onderweg

Ik had even nodig om weer in het fietsen te komen. De route naar het binnenland deed me goed, ik klom direct naar 1700 meter en overnachtte bij een Duitse voormalig-gastarbeider op het dakterras onder de sterrenhemel. Jammer genoeg zag ik geen sterren want er stond een straatlantaarn vlak naast mijn tijdelijke bed. Ik had die avond nog geborreld met de burgemeester van het dorp en zijn vrienden. Die avond hebben ze zo vaak gezegd dat mij in hun dorp niets zou overkomen dat ik er een beetje wantrouwig van werd, ik ging er namelijk al een beetje vanuit dat het wel goed zat, dat hoefden ze dan toch niet zo te benadrukken.

Het fietsen vond ik nog niet erg opschieten en toen ik langs een station fietste ging ik maar eens informeren waar de treinen naar toe gingen. Toevallig zou er de volgende dag een trein vertrekken vanaf het dorp waar ik juist die avond zou aankomen. Die trein zou precies langs een ander dorp op mijn route rijden., dat zou me zeker twee dagen en een drukke weg schelen.

De trein nemen voelde wel erg als zondigen en pas de volgende ochtend stond mijn besluit vast, ik zou de trein nemen. Vooral het breken met de idee om altijd alles op de fiets te moeten doen overtuigde me om in te stappen. Dat ik mijn boek uit kon lezen en mijn dagboek bij kon werken was daarbij mooi meegenomen. Onderweg voelde ik wel wat spijt want het landschap veranderde razendsnel en zou indrukwekkend geweest zijn om door heen te fietsen.

Gelukkig was het landschap op weg naar Göreme, met zijn uitgestrekte leegheid, ook erg indrukwekkend. Ik heb zelden zoveel sterren gezien als tijdens de nachten dat ik daar kampeerden. De vele graanvelden, na de oogst in brand gestoken, gaven het landschap wel een mistroostige aanblik. Verschroeide aarde zover het oog reikt, het had iets post-apocalyptisch. Gelukkig veranderde het landschap in de buurt van Cappadocië en al snel fietste ik door de rotstuinen waar het gebied zo beroemd om is.

Ik kwam precies aan in Göreme op de dag dat mijn zus in Nederland haar afscheidsfeest gaf. Zij is ondertussen in Guatemala aangekomen om daar iets moois op te bouwen met Everardo, haar vriendje. Er was een groot feest met familie en vrienden om haar uit te zwaaien en via skype kon ik daar een beetje bij zijn. Erg grappig om via een laptop in de schuur (het was een tuinfeest) aanwezig te zijn. Één voor één kwamen familieleden ook even gedag zeggen en naar horen zeggen stond er zelf even een kring van familieleden om de laptop heen. Het was leuk om ineens zoveel familie te spreken en fijn dat ik mijn zus nog geluk toe kon wensen. Het plan is om op mijn reis ook Guatemala aan te doen maar daar moet ik nog wel twee continenten voor doorkruisen.

Ondertussen was mijn fiets echt kuren gaan vertonen. In Tsjechië was het me al opgevallen dat er iets anders klonk aan mijn achterwiel maar na drie fietsenmakers geraadpleegd te hebben, die alle drie volhielden dat er werkelijk niets mis was geloofde ik maar dat ik spoken hoorde en liet het erbij. Ondertussen echter was terugtrappen bijna niet meer mogelijk, het was dus niet meer te ontkennen dat er nu echt iets mis was.

Er zijn in Göreme veel fietsverhuurbedrijfjes en dus ook veel fietsmonteurs.
Bij de eerste monteur waar ik langs ging ben ik echter “gillend” weggerend. Na een mislukte poging de boel los te draaien, wat inderdaad niet gaat zonder kettingzweep, 'een wat??', spoot hij er maar een flinke scheut motorolie in, 'dat helpt toch altijd?'. Bang dat hij mijn wiel daarna met een hamer te lijf zou gaan ben ik met mijn wiel zijn werkplaats uit gevlucht. Hij had dan wel het excuus van een laag bloedsuiker op de eerste dag van de ramadan, maar toch....

Gelukkig vond ik een fietsverhuurbedrijfje met een goede monteur in dienst, hij haalde mijn achternaaf professioneel uit elkaar en ontdekte inderdaad dat het onderdeel (voor kenners: de cassette-body) vervangen moest worden. Natuurlijk had hij deze niet maar na veel bellen bleek het onderdeeltje wel ergens te zijn. Het moest wel opgehaald worden met de auto. Kortom een kostenpost van 50 euro. Uiteindelijk kon hij het onderdeel alsnog niet vinden en improviseerde hij iets met een ander onderdeel waardoor ik toch verder kan met 24 in plaats van 27 versnellingen, maar de zwaarste versnelling gebruik ik toch niet want mijn snelheidsrecord proberen te verbreken zou maar gevaarlijk zijn. ;-)

Al met al ben ik al blij dat ik niet terug hoef naar Istanbul. Daar was ik nog wel even bang voor. Ik kreeg namelijk een mail van Kersten en Christian (Link: andere fietsers). Zij hadden ook pech met een achterwiel. Zij moesten echter terug naar Istanbul om het onderdeel op te halen. Het zou me niets verbazen als het om het zelfde onderdeeltje ging. Voor de zekerheid probeer ik nu de juiste cassette-body uit Nederland te krijgen maar ook dat is niet heel gemakkelijk. Weet iemand of Poste Restante naar Iran goed aankomt? :-)

Turkije is ook wel het land voor pech, na 5000 km Europa beginnen dingen toch wel te rammelen en natuurlijk wordt het hier pas echt lastig goede spullen en mensen te vinden, beetje de wet van Murpy dat juist waar het lastig wordt problemen ontstaan.

Ik vind Turkije zeker niet het makkelijkste land om door te fietsen, ondanks de vele hallo's, het zwaaien en de kopjes thee blijft de taalbarrière een serieus probleem voor echt contact met de bevolking. De prijzen in toeristische gebieden vind ik daarbij ook nog eens onredelijk 7,5 euro om je was te laten doen, en dan niet toestaan dat je zelf een handwas doet in een hostel, het is maar oneerlijk. Maar ach.. het zijn maar kleine irritaties van een budget reiziger.

Een ander gemis dat ik in Turkije ervaar is het ontbreken van de vrouwelijke invloed in de maatschappij. Ik spreek hier alleen mannen en jongens, vrouwen zetten soms eten op tafel maar contact is er eigenlijk nooit. Gewend aan Nederland, één van de meest feminiene culturen in de wereld en grotendeels opgegroeid in een huis met twee vrouwen, ervaar ik deze cultuur toch als minder ontspannen.

Niet gek dus dat ik in Göreme direct verliefd werd op Seon-Hee uit Zuid Korea. Nou verliefd.... na twee weken vrijwel alleen contact gehad te hebben met Turkse mannen was het wel erg fijn met de zachtaardige Koreaanse te spreken.

Seon-Hee was in het hostel met vier andere Koreanen. Ze maakten een rondreis door Turkije maar wel met tassen vol met Koreaans eten in de koffers. Natuurlijk moest ik de gedroogde vis met hete saus en vellen zeewier proeven. Best lekker, maar de Noudlesoep die ik bij het ontbijt van ze kreeg was wel erg spicy. Ik was wel direct goed wakker die ochtend.

Ik heb ze de fotoboekjes van mijn familie en van Nederland laten zien, een groot succes, vooral van de foto's met tulpen waren ze erg onder de indruk. Ook Hiddink, een grote held in Zuid-Korea, werd natuurlijk door ze geprezen. Ik zit er ondertussen serieus aan te denken om ook Zuid-Korea aan te doen op mijn reis, van daar gaan er ook goede vluchten naar Noord-Amerika en volgens mij is het er wel leuk. Zo kan ik ook wat langer door China fietsen. Eerder sprak ik namelijk met Doug & Janice uit Amerika, zij hadden al 20 maanden door de wereld gefietst en waren lyrisch over fietsen in China; grappige mensen, goed eten en mooie natuur.

Ze vertelden ook dat het enige land waar ze niet hadden kunnen fietsen India was. Het verkeer was te bizar om meer dan 30 kilometer per dag te kunnen fietsen en ze hebben de fietsen daar maar aan de kant gezet en zijn gaan backpacken. Dat zijn dan mindere verhalen. Maar alles is relatief heb ik ondertussen wel geleerd en ik ga het dus lekker zelf ontdekken. Ze waren wel een beetje droevig want over acht maanden zou hun reis voorbij zijn, in die tijd konden ze alleen nog een deel van het Midden-Oosten, Afrika en Zuid-Amerika fietsen. Tja de tijd vliegt op de fiets ;-)

Zelf heb ik een mooie route naar het oosten uitgestippeld. Erg bergachtig, warm en droog maar van andere fietsers heb ik gehoord dat de Koerden die in het oosten wonen super vriendelijk en gastvrij zijn. Dat zijn andere verhalen dan die ik van Turken onderweg hoor, die zijn voornamelijk negatief over de Koerden en vinden het maar gevaarlijk in het oosten. Ik ben ook benieuwd wat ik zal merken van de schendingen van de mensenrechten en de onderdrukking van de Koerden in het gebied.

Ik ben door mijn ervaringen hier niet echt de grootste voorstander van het toetreden van Turkije tot de EU geworden. Een land dat Youtube blokkeert omdat er een beledigend filmpje over Ataturk op staat is in mijn ogen nog niet toe aan het lidmaatschap, de onderdrukking van de Koerden nog daargelaten. Als mijn blog straks niet meer te lezen is weet je dus waar het door komt ;-)

Momenteel is het echter ramadan en zijn de Turken heel relaxed. Ze staan om half vier in de ochtend op om wat te eten en hangen en slapen de rest van de dag tot iets na half acht waarna ze weer mogen eten en drinken. De sfeer is hierdoor erg ontspannen. Ik voel me soms wel een beetje opgelaten om in het bijzijn van moslims iets te eten of drinken. Gelukkig is dat hier geen probleem maar hoe dat in Iran zal gaan moet ik nog maar zien. Ik probeer in ieder geval niet teveel van de ramadan in Iran mee te nemen. Het einde van de ramadan wel, want naar het Suikerfeest kijk ik erg uit. In Amsterdam gonst het dan al in de straten, moet je voorstellen hoe dat in de straten van Teheran moet zijn. Heerlijk die vooruitzichten.

Ik zal jullie erover op de hoogte houden. Misschien iets minder frequent want volgens mij zıjn de mogelıjkheden voor internet mınder daar in het oosten.

Liefs
Kristiaan

Turkije

2009-08-13T16:25:00.020+03:00

Turkije, mijn eerste echte grens, ik fiets over een smalle weg met hoge hekken eromheen, om de paar honderd meter staan militairen met machine geweren. Met de manchetten die ze daarop gemonteerd hebben komen ze wel wat dreigend over maar ze groeten vriendelijk als ik langs fiets. Voor 15 euro mag ik 90 dagen in Turkije blijven. Eindelijk een visum en stempel in mijn paspoort, de eerste van vele hoop ik.

In Edirne, de stad vlak bij de Bulgaarse grens ga ik op zoek naar een goede kaart van Turkije. Eerst word ik doorverwezen naar de Tourist information, daar krijg ik een simpele kaart van Turkije, niet genoeg om op te fietsen dus mijn zoektocht gaat nog even door. In Edirne zijn schijnbaar geen boekwinkels want als ik iemand ernaar vraag is het altijd 100 meter verder, als ik dan duidelijk maak dat ik een kaart zoek wordt dat opeens 300 meter, een boekwinkel vind ik niet.
Ik besluit de bordjes naar Istanbul te volgen, druk en saai maar wel duidelijk.
Op een camping die avond hoor ik dat Turken rampzalig zijn met kaarten en als je al een goede kaart vindt komt die uit Duitsland of uit Nederland, how nice.

Istanbul was niet ver meer en ik besluit de volgende dag na 25 km te stoppen op een camping aan het strand. Daar hoor ik dat de bordjes niet het centrum van Istanbul aangeven, dat ligt zeker 25 km verder. Maar 30 km verderop is nog een camping vertelt de jongen, of zoals hij het brengt iets met een bordje camping maar niets zoals de camping waar ik zojuist gestopt ben. En het is er ook wat, een bar, gratis internet en snacks als Kebab Ekmek, dat is vlees met patat en saus op brood. Nieuwe combi voor mij patat op brood, maar het smaakt best goed. Ik besluit het heetst van de dag (40 graden) aan het strand af te wachten en later verder te fietsen.

De Zee van Marmara is glashelder en niet te koud, ik neem een heerlijk frisse duik en val onder een parasol in slaap. Eind van de middag fiets ik met de zon in de rug weer verder. Ik heb een doek onder mijn pet vastgemaakt waarvan ik de uiteinden in mijn hand vast houd, zo fiets ik heerlijk in de schaduw.

Na 20 km fiets ik al langs de camping waar de jongen het over had. Net nu mijn benen het prima doen, het niet te warm is en ik een prima vaartje heb. Onnozel maar waar, ik besluit door te fietsen, er komt vast wel een tankstation waar ik kan slapen denk ik nog en dat is ook veel avontuurlijker.

Helaas, 20 minuten later fiets ik een drukke voorstad van Istanbul binnen, hier is geen ruimte om te kamperen en campings zijn er ook niet, alleen dure hotels. Een aantal aardige Turken proberen me tevergeefs te helpen. Uiteindelijk zet ik mijn tent op aan de rand van een drukke boulevard tussen de eettentjes. De zonsondergang is prachtig maar echt op mijn gemak voel ik me er niet met al die mensen om mij heen.

Ik word nog wel uitgenodigd om bij een groepje jongeren te zitten die een verjaardagsfeestje vieren, jammer genoeg spreken ze bijna geen Engels en omdat ik me een beetje zorgen maak om mijn spullen iets verder in mijn tent kan ik mij niet echt goed ontspannen. De chocoladetaart smaakt me wel goed. De drukte en muziek op de boulevard gaan tot ongeveer 4 uur 's nachts door en een goede nachtrust voor mijn laatste etappe in Istanbul zit er niet in. De volgende dag fiets ik, over een weg vergelijkbaar me de A2 maar dan zonder verkeersregels of rijstroken, Istanbul binnen.

Ik neem mijn intrek in het Harmony hostel, het zit boven een tapijtenwinkel en is vrij nieuw. Het nieuwe uit zich voornamelijk in de onbeholpenheid van het personeel en de technische gebreken die elkaar opvolgen. Het kost nog eens een smak geld ook als je ruim een week wil blijven. Ik besluit twee dagen te blijven en dan iets beters te zoeken. De onrust van een reiziger op doortocht zat duidelijk nog in me. Maar de volgende dag is het maandag en dan is het Iranese consulaat open en daar moet ik mijn visum gaan aanvragen.

Speciaal voor deze gelegenheid heb ik twee maanden eerder mijn netste witte blouse ingepakt, in Bulgarije mijn haar laten knippen en heb ik mijn baard bijgeschoren. Een half uur te vroeg sta ik nerveus voor het consulaat. Het valt me op dat ik precies zo gekleed ga als de Turkse mannen die met een aktetas naar hun baan gaan, niemand probeert me die ochtend dan ook iets te verkopen. Ook mijn nieuwe pasfoto's zijn netter dan ik ze ooit gehad heb.

Als ik het consulaat binnen kom zie ik dat de communicatie door kleine openingen in het verduisterde glas boven de balie gaat. Gebukt met mijn hoofd bijna op de balie doe ik mijn verhaal lever mijn pasfoto's, kopieën van mijn paspoort en het aanvraag formulier in. Ik krijg te horen dat ik over 10 dagen terug moet komen in afwachting van een antwoord uit Iran. Dan mag ik weer naar buiten. Achter mij staat iemand in korte broek en T-shirt.

De dagen daarna bestaan uit slenteren door Istanbul, eten en mijzelf gek maken met de gedachte dat mijn visum wel eens afgekeurd zou kunnen worden. Alle alternatieven gingen door mijn hoofd van fietsen door Afrika tot een directe vlucht naar Canada nemen maar geen van de alternatieven spraken mij erg aan. Het is duidelijk ik wil gewoon Oostwaarts zonder teveel omwegen, de directe weg is al interessant genoeg.

Uit het Harmony hostel was ik vertrokken. Op zich was het wel prima met alle reizigers om mij heen maar ik had ondertussen al weer iets beters gevonden en het begon al een beetje te vervelen steeds het fietsverhaal te moeten doen. Het is erg grappig dat wanneer je vertelt dat je net 4000 km hebt gefietst de blikken altijd naar je benen afdwalen. Ik begrijp nu een beetje hoe vrouwen zich voelen wanneer ze met manen praten ;-)

In mijn zoektocht naar een ander hostel kreeg ik zomaar uit het niets een logeerkamer aangeboden. Turan die werkte in een restaurant naast een hostel bood die zomaar aan, omdat ik dan niet voor een hostel zou hoeven betalen . Ik was wat wantrouwig, wat school hier achter, wie biedt een wildvreemde nou zomaar zijn huis aan. Ik kan me zoiets in Amsterdam bijna niet voorstellen maar aangezien het Turkije is ging ik maar eens kijken. Het was een klein appartementje, rommelig, zonder keuken maar met een fijne bedbank. Na een dagje twijfelen besluit ik op het aanbod in te gaan. Turan was er vrijwel nooit omdat hij zeven dagen in de week en op onmogelijke tijden in een restaurant werkt. Het was ook een vreemde jongen waar ik weinig hoogte van kon krijgen. Duidelijk was dat onze persoonlijkheden niet helemaal matchten. Hij had een beetje een slechte periode. Zijn vriendin was namelijk bij hem weg. Heel terecht vond ik want hij had haar bijna het ziekenhuis in geslagen. Maar hij kon toch echt niet zonder vrouw, zijn huis was niet voor niets een zooitje. Ondanks dat was hij heel aardig en vroeg hij zelfs of ik niet in Istanbul wilde gaan werken, ik moest dan alleen Turks leren want met mijn Engels kon ik zo in een restaurant aan de slag :-)

Hij vroeg me ook nog een mail naar zijn ex-vriendin voor hem te schrijven waarin hij excuses maakte en haar vroeg om terug te komen. Dat vond ik wel leuk, het komt namelijk niet vaak voor dat ik zulke brieven kan schrijven. Maar natuurlijk werkte mijn mail, ondanks de pure poëzie die ik erin had gestopt, volledig averechts. Zij had ook wel door dat hij de mail niet geschreven had en in haar antwoord, 'ben je nu zelfs te lui om je eigen mails te schrijven' en nog wat gescheld, was zijn hoop wel een beetje weg.

Ondanks dat ik niets had met Turan, die ook steeds vaker dronken of stoned 's nachts thuiskwam en dan de volgende dag niet wakker werd voor zijn werk, begon ik het buurtje steeds leuker te vinden. Je kon er goedkoop en lekker eten, er waren geen toeristen en alle vrouwen en kinderen in de buurt kende me en zwaaide vrolijk als ik langs liep. Ik vond het er wel prima.

Samen met de fietsenmaker op de hoek verving ik mijn tandwielen en ketting. Hij sprak alleen Turks en had ongeveer dezelfde kennis van fietsen als ik en iets minder gereedschap maar samen kregen we alles gemonteerd, en dronken thee na. Betalen voor de reparatie mocht ik niet en hij trakteerde me die avond nog op thee en gefrituurde mosselen in het theehuis om de hoek. Een beetje ongemakkelijk was het wel want je bent vrij snel uitgepraat wanneer je elkaars taal niet spreekt. Gelukkig is er de taal van thee en die is universeel.

De dagen daarna vulde ik met door Istanbul dwalen, af en toe mediteren in een moskee en lezen in het park. Ik begon me een beetje te vervelen, mijn moeder en broer zouden pas na een paar dagen komen en tot die tijd kon ik natuurlijk de toeristische bezienswaardigheden nog niet gaan bekijken. Ik begon me ook steeds meer alleen te voelen met al die mensen om me heen. Ik kwam nog wel een leuk Duits fietsstel tegen waarmee ik ervaringen kon uitwisselen, zij durfden het niet aan om door Iran en Pakistan te fietsen en zouden na door Syrië en Jordanië gefietst te hebben terug in Istanbul het vliegtuig naar India nemen, daar zal ik ze vast nog wel tegenkomen. It's a small world.

De laatste dagen voordat mijn moeder en broer op bezoek zouden komen had ik het een beetje gehad met de drukte van de stad. Gelukkig vond ik in het park een lezing van Eckhart Tolle op mijn Ipod waardoor ik weer even ging genieten van het moment zonder me zorgen te maken over wat er mogelijk allemaal in de toekomst zou gebeuren.

De volgende dag kwamen mijn moeder en broer aan in Istanbul. Omdat ik me een uur vergiste in de tijd moest ik nog even stressen en met een taxi naar het vliegveld racen om ze op tijd op te halen. Natuurlijk stond ik nog ruim een uur te wachten maar vliegvelden en stress gaan bij mij nou eenmaal samen. Een belangrijke reden dat ik op de fiets op reis ben gegaan en niet met het vliegtuig.

Gedrieën hadden we een erg leuke tijd, even lekker op vakantie en de toerist uit hangen. We bezochten de grote Moskeen, gingen elke avond uit eten en maakte een boottocht op de Bosporus.
Het verbaasde me dat het zo gewoon aanvoelde om met mijn moeder en broer in Istanbul te zijn, ik had bijna het gevoel nauwelijks weg geweest te zijn. Het waren natuurlijk ook nog maar twee maanden en het regelmatige skype en e-mail contact maakt de wereld natuurlijk ook wel kleiner.
Vaak was ik verbaasd dat ze van die specifieke details van mijn reis wisten. Blijkbaar staan er dingen in mijn blog die ik zelf bijna vergeten ben ;-)

Mijn moeder had ook nog spulletjes voor me meegenomen. Een echt Brooks zadel, voor nog meer Zadelpret. Foto's van de familie, die doen het altijd goed bij mensen thuis. En twee nieuwe fietstassen. Ze had bij de fietswinkel laten vallen, dat ik dolgraag gesponsord zou willen worden(had ik nooit zo gezegd hoor), en nu fiets ik met twee blauwe Ortlieb fietstassen met het Vakantiefietser Logo daarop, mijn eerste sponsor! Dus bij deze: koop je nieuwe fiets bij de vakantiefietser in Amsterdam ;-) Ik moest wel even slikken want ondanks dat één van mijn achtertassen net gescheurd was viel het me zwaar mijn stoere zwarte tassen in te ruilen voor tassen met een fancy logo erop.

De tien dagen voor mijn visum waren ondertussen ook voorbij en samen met mijn moeder begaf ik mij naar het consulaat. De witte blouse had ik deze keer maar achterwege gelaten. Bij het consulaat lieten ze me nog een kwartiertje voor het loket wachten. Vervolgens vroeg de ambtenaar: occupation IT?, ik: 'Yes I work with computers' (anders wordt het zo lastig). Hij: Oke come back in one hour.

Een uur en een kopje Turkse koffie later had ik mijn visum. Een visum voor 15 dagen en niet voor 30 zoals ik gevraagd had. Toen ik ernaar vroeg antwoordde de ambtenaar: 'There was no answer from Iran but I did not want you to be unhappy so I gave you 15 days . Had mijn witte blouse misschien toch effect gehad :-) Ik kan dus naar Iran en daar kan ik mijn visum dan makkelijk verlengen heb ik begrepen.

De rest van de dagen hing ik ontspannen de toerist uit en had ik het prima naar mijn zin. De laatste avond rookte we zelfs nog een waterpijp, fantastisch toch, met je moeder en broer een waterpijp roken en Turkse thee drinken. Het voelde bijna als op de Oudeschans ;-)

Aan alles komt echter een eind en ondertussen fiets ik weer alleer langs de Zwarte zee kust. Met de ferry ben ik Istanbul ontvlucht om niet over drukke snelwegen te hoeven fietsen maar daarvoor in de plaats is het gelijk behoorlijk klimmen geblazen. Het is erg wennen voor mijn benen en geest. De benen hebben het zwaar met alle heuvels die hier steiler zijn dan ik eerder heb gehad. De geest heeft het voornamelijk zwaar met het alleen zijn en de ongelofelijke afstand die ik nog te gaan heb door dit land. Eén centimeter op de kaart is acht kilometer, dus heb ik niet echt het gevoel dat het erg opschiet. Ik weet gelukkig dat het ook nu een kwestie van wennen is, en nu ik dit schrijf voel ik me al een stuk beter over het reizen. Ik heb ook alweer 3 interessante kampeerplekjes gehad maar zal jullie hier niet teveel mee vervelen want die plekken blijven komen

De Turken zijn bijzonder vriendelijk. Op de voormalig gastarbeiders na spreken ze weinig Engels of Duits maar ik krijg wel overal thee of cola en zelfs een keer een versgebakken brood dat nog te heet was om te eten. Aan aandacht onderweg heb ik zeker geen gebrek. Auto's toeteren en stoppen soms om je naam te vragen, en waar je vandaan komt natuurlijk. Eén keer deed een man mij een erg oneerbaar voorstel. Dat wees ik, na dat ik hem eindelijk begreep, vriendelijk af, het koekje dat ik van hem had gekregen ging ook de bosjes in. Ik heb het vermoeden dat Turkse kinderen niet zoveel Engels leren op school want ze houden het erbij heel hard HELLO te schreeuwen als ik voorbij fiets. De ouderen willen daar nog eens 'my name is?' aan toe voegen. Het duurde even voordat ik doorhad dat ze mijn naam wilde weten en niet dat ze wilde dat ik hun naam zou raden. Dat gaf soms wel leuke spraakverwarring. Maar ach... ze spreken beter Engels dan dat ik Turks spreek.

Vanaf de camping waar ik vandaag een rustdag houd kijk ik uit over de Zwarte Zee, ik mijmer wat over eenzaamheid, de zin van reizen en mijn doelen in het leven. Ook heb ik mijn route een beetje in mijn kaart ingetekend, ik heb besloten van highlight naar highlight te gaan fietsen en als het fietsen me niet meer zint, zet ik die gewoon in de bus. De zee ga ik verlaten, mijn zee is toch de Noordzee en daar geniet ik het meest van in guur herfst weer. Een blauwe lucht en helder water vind ik maar saai en ook de tegenwind helpt me niet erg. Dus op naar het binnenland en richting Iran!

Voor jullie al het beste en tot horens.

P.s. Bedankt voor de leuke reacties. Ik heb de instellingen iets aangepast, reacties plaatsen zou nu makkelijker moeten gaan, ik hoop dat het nog steeds werkt want ik vind ze altijd erg leuk om te lezen.

Hoe ik fan werd van het Roemeens vrouwenhandbal

2009-07-22T12:25:00.001+03:00

Hakken naar beneden, schouders ontspannen, DOORGAAN! De stemmen van mijn spinningjuffen galmen door mijn hoofd als ik de Transfagaraspas beklim. Spinning duurt maar een uurtje, hoe heb ik daar ooit moe van kunnen worden. Ondertussen ben ik al 3 uur aan het klimmen en kijk nog steeds tegen een muur op. Auto's toeteren als ze langsrijden en duimen gaan de lucht in, dat motiveert mij om de volgende haarspeldbocht te nemen nog zo'n acht te gaan tel ik en dan ben ik boven. Ik dacht nog even mijn IPod aan te zetten. Bob Marley fietst heerlijk maar ik vind het nu de serene stilte van het berglandschap te veel verstoren en zet hem snel weer uit

En dan eindelijk de top, een groepje Roemeense backpackers applaudisseert en ik kan eindelijk mijn benen wat rust geven. Hierboven staat het vol met eetkraampjes waar allerlei Roemeense lekkernijen verkocht worden. Ik doe me te goed aan zoete koeken en bosbessen. Ik moet wel eerst bedanken voor de bosbessenschnaps, want die zou wel erg in de benen zakken.

Op de top hoor ik dat er twee andere fietsers ongeveer twee uur achter me zitten, ik had ze graag ontmoet maar het is te koud om twee uur stil te gaan zitten. Regenjas en reflecterend jasje aan, helm op en ik kan aan de lange afdaling beginnen. Met 50 km/h vlieg ik naar beneden, heerlijk even niet trappen

Beneden aangekomen vind ik een mooi plekje om te kamperen. Aan het stuwmeer met vlak gras, ideaal. Was het niet zo dat een gezinnetje dat iets verderop picknickte nog even vroeg of ik dan niet bang was voor beren en slechte mensen. In eerste instantie niet nee.

Met slechte mensen valt het overigens wel mee in Oost Europa, al wordt je overal gewaarschuwd voor de mensen verderop, de Hongaren waarschuwen voor de Roemenen, zij weer voor de Bulgaren en de Bulgaren waarschuwen op hun beurt voor de Turken. In oost Bulgarije waar voornamelijk Turken wonen wordt specifiek voor de Koerden gewaarschuwd. Gelukkig is iedereen bang voor beren dat geeft ze weer wat eenheid.

Voor beren was ik ook niet bang hoor, ik had een beerproof plan. Mijn eten hing ik in een boom en ik had systematisch takken rond mijn tent geplaatst waar ik dan tegenaan zou plassen. Dit zou dan mooi mijn territorium afbakenen zoals honden (en beren?) dat doen. Als er dan een beer zou komen zou deze mijn territorium wel respecteren.

Die middag lag ik lekker te zonnen luisterde ik jazz en loste ik een paar sudoku's op. Maar toch bleef die beer ergens in mijn achterhoofd rondspoken.

Natuurlijk kwam er geen beer, wel twee zwerfhonden die me met hun lawaai nog even schrik aanjoegen. Midden in de nacht begon het wel heel erg te onweren, de bliksem flitsen volgde elkaar zo snel op dat het een disco effect gaf. De echo van de donder die de bergen meegaven was indrukwekkende te noemen. Maar druk met het beerproof maken van mijn kampeerplekje had ik geen rekening gehouden met een storm. Dus ik in mijn onderbroek naar buiten om den tent beter goed vast te zetten, de bliksem daar de nodige verlichting bij en de regen gaf me een gratis douche. Mijn tas met eten heb ik ook maar naar binnen gehaald, geen beer die in zulk weer op zoek gaat naar eten, leek mij.

Er kwam nog wel even een eekhoorntje mijn voortent binnen maar die schrok zo toen ik mijn hoofd de binnentent uitstak dat hij een luchtsprong van een meter maakte en snel mijn tent verliet.

De volgende dag fietste ik door Zuid Roemenië. Hier was het een stuk armer merkte ik, zo kon ik niet overal water krijgen en waren de mensen iets afstandelijker. Voor water moet je hier bij een waterpomp of put zijn. Ook een slaapplaats vinden leek moeilijk. De eerste keer dat ik informeerde werd ik 50 km terug gewezen naar een hotel ergens langs de snelweg. Na en aantal pogingen gaf ik het op en vulde ik mijn flessen met water uit de put in het vooruitzicht van een nacht wildkamperen.

Ik deed toch nog een laatste poging bij een luxe huis waar een jonge vrouw aan het werk was. Na een kleine introductie, ze sprak een beetje Engels, informeerde ik of er een plekje in de tuin was voor mijn tent. Ik was helemaal welkom. Zij woonden in de stad en begrepen helemaal hoe moeilijk het was om iets te vinden in deze buurt. Ook vonden ze het erg leuk een Nederlandse fietser over de vloer te hebben en ik moest direct met fiets op de foto als bewijs voor vrienden en kennissen. Bleek ik toevallig de aanvoerster van het Roemeense vrouwenhandbalteam aangesproken te hebben, een echte beroemdheid in Roemenië.

Ze waren zeer hartelijk. Ik kreeg eten, wijn, mocht douchen en mijn kleren wassen. Zelf moesten ze weer naar de stad maar het huis mocht ik gebruiken. Als afscheid kreeg ik nog een gesigneerde kaart van Steluta. Als ik die in Roemenië aan iemand zou laten zien kon ik bij iedereen overnachten zei ze.

Die avond zat ik met een glas Roemeense wijn en wat chocolade voor een plasma TV Discovery te kijken. Grappig want de dag daarvoor bedacht ik me dat ik de relaxte avondjes thuis voor de buis wel eens zou kunnen gaan missen. De volgende ochtend stonden de gebakken eieren van eigen kip al op me te wachten. Eieren in kippenvet gebakken, zo krijg je ze alleen in Roemenië.

Het werd echter tijd om Roemenië te verlaten en richting Bulgarije te vertrekken. 40 kilometer voor de grens sliep ik nog in een natuurpark waar 's avonds nog wat Roemenen met paard en wagen die kruiden kwamen verzamelen mij met interesse bekeken maar al snel werd het heerlijk stil.

Bulgarije

Bulgarije begon met regen, heel veel regen. Tien kilometer voor de grens moest ik zelfs nog schuilen omdat het onweer wel heel dichtbij kwam. Ik was opeens het hoogste punt in de omgeving en op mijn rubberen banden durfde ik niet te vertrouwen een cafeetje langs de weg was dus zeer welkom.

Na anderhalf uur, wat espresso's en een banaan later wist het hele café en de naastgelegen winkel van mijn plannen en kreeg ik een heel brood, een groot blok kaas en tomaat voorgeschoteld, zo lief de Roemenen. De jongen die naast me zat deelde zijn cola met mij. En van meer dan een presentatie van mijn foto's wilde ze niet weten. Grappig dat ze de foto van mijn moeder het meest interessant vonden, en daar maak je dan een maand lang foto's voor ;-)

Toen het stopte met regenen fietste ik naar de ferry die mij naar Bulgarije zou brengen. Samen met minstens 20 vrachtwagen maakte we de overtocht. Ik mocht gratis mee al probeerde de kaartjes controleur nog even wat geld aan mij te verdienen. 20 euro of ik moest terug naar de kassa voor een kaartje. Toen hij ook inzag dat 20 euro een beetje optimistisch van hem was en ik al aanstalten maakte terug te fietsen liet hij het er maar bij zitten. Bulgarije staat bekend om zijn corruptie en dit was een mooi voorproefje

In Bulgarije heb je geen campings, daar kwam ik al snel achter. Voor een rustdag is een camping heel geschikt, ze zijn goedkoop en je kunt je eigen gang gaan. Bij mensen thuis vraag je niet snel of je nog een nachtje mag blijven en wildkamperen is ook vaak minder geschikt. Dus begon mijn lange toer door Bulgarije.

De eerste ochtend begon wederom met regen en ik moest mijn tent in de regen inpakken. De rest van de dag werd de regen er niet minder op. Al snel wordt het fietsen minder leuk als het regent en mijn eerste plan was om in het nabijgelegen Pleven een internetcafé en een klein goedkoop pensionnetje te vinden en die dag maar 20 kilometer te fietsen.

Het eerste deel van mijn plan ging prima en na wat e-mails verstuurd te hebben ging ik op zoek naar een pension. In Pleven komen helaas geen toeristen en dure zakenhotels waren helaas de enige overnachtingsmogelijkheid. Ik stapte met tegenzin weer op mijn fiets en ging op zoek naar een slaapplaats in een klein dorpje verder op de route.

Drie dorpen verder en na vele nee's kwam ik aan in Beglez een klein dorpje met als centrum het café. Ik kon echt niet meer verder en nam ik de rol van verzopen kat aan. Gelukkig werkte dat, vooral ook omdat ik mij voelde en eruitzag als een verzopen kat.

Een geblondeerde dame met slangenprint jasje en korte rok sprak wat Duits en viel als een blok voor me. ;-) Na me een hete kop thee gegeven te hebben belde ze haar contacten in het dorp. Ondertussen stond ze erop e-mail en skype adressen uit te wisselen, skype is heel populair in Bulgarije. Niet veel later na een tweede kop thee, deze met brandy, werd ik opgepikt door Petko, een gepensioneerde schilder van iconen. Hij had pas een huis in het dorp gekocht waar genoeg plaats was maar dat nog wel gerenoveerd moest worden. Hij sprak ook nog eens goed Duits.

Opgewarmd bij de kachel en na een rondleiding door het huis in aanbouw aten we chopski (salade van tomaat, ui, komkommer en witte kaas) en dronken raki, (schnaps van wijn). Ik kreeg ook nog een bord vlees want volgens Petko kan je alleen goed fietsen op vlees en chocolade, pasta vond hij maar niets. Hij liet mij ook iets proeven wat boza heet.
Boza is een licht gefermenteerd gerstedrankje wat in Bulgarije maar vooral in Turkije gedronken wordt. Het is echte fietsersbenzine, veel energie, licht verteerbaar en als je aan de smaak gewend, bent best lekker. Sindsdien probeer ik zeker een halve liter boza per dag te drinken. Samen met Bulgaarse yoghurt gegarandeerd succes.

Die avond spraken we veel over het leven in Bulgarije. Ondanks de slechte economische situatie zijn de Bulgaren beretrots op hun land, niets kan tippen aan hun tomaten, yoghurt of vlees. Ik kreeg ook veel icoonschilderijen te zien, de dochter van Petko is hiermee heel succesvol in Londen en verkoopt heel veel werk(zie link). Een vriend van Petko kwam later op de avond verse kaas en melk brengen. Hij is eigenaar van twee koeien die hij elke dag melkt. Zo dronken we met z'n drieën nog meer raki, aten verse kaas met salade en was ik de regen van die dag al snel vergeten.

De volgende ochtend was het droog en na wat kopjes koffie in het café kon ik weer verder. Beglez is een mooi dorp. Omdat niemand er werk heeft komen ze 's morgens gezellig samen in het café koffie drinken. Spijtig is wel dat er in Bulgarije net als in Roemenië 's ochtends ook al veel bier en raki geschonken wordt.

Die dag fietste ik de eerste Bulgaarse bergketen in. Ik maakte hier de fout een klooster te willen bezoeken, 6km van de weg vandaan zoals een Bulgaar mij uitlegde. Het bleek 16 km te zijn en ook nog eens 1000m omhoog. Het klooster viel ook een beetje tegen al was het uitzicht mooi en waren er wat interessante schilderingen. De afdaling was wel erg leuk 16 kilometer naar beneden. Maar moe en gefrustreerd door het extra klimmen voor een kerkje (ik houd niet zo van kerkjes) eindigde ik in een luxe hotel. Hier bleef ik omdat ze me als arme fietser 30% korting boden en vooral omdat ik te moe was een ander plekje te zoeken.

Ik genoot van de warme douche en alle andere luxe. In het restaurant kwam ik een Nederlands gezinnetje tegen die mij op wijn en ijstaart trakteerde. De volgende dag kon ik met hernieuwde energie een aanval doen op de Trojanpas. Weer uren zwoegen maar het begon al te wennen en deze keer had ik Afrikaanse muziek op mijn IPod wat zeer goed werkte als je langzaam een berg op fietst. En na elke klim komt er natuurlijk een net zo'n lange afdaling en dat is altijd weer een heerlijke beloning.

Ik sliep die nacht bij een gezin in een klein appartementje.
In een dorpje moest ik hard op de rem vanwege een die kuil die ik over het hoofd had gezien. Net op dat moment kwam er een man, Wijnmaker van beroep, naar buiten. Van het één kwam het ander en ik had weer een logeer adresje, ik moest zelfs in hun bed slapen terwijl zij op de bank sliepen, mijn protest maakte hierin geen verschil.

Ik at de meest populaire Bulgaarse maaltijd met hen, chopski salade en kebabski (Turkse worstjes), ook waren er paprika's gevuld met roomkaas en kreeg ik de huisgemaakte raki te drinken. Zevertelde dat ze per jaar ongeveer 100 liter raki maakte en dat dat niet eens zoveel was omdat sommige Bulgaren wel een liter per dag drinken. Voor de duidelijkheid raki is minstens 45%. Toen ik vertelde dat ik in Argentinië was geweest werd er gelijk een fles Argentijnse Malbec uit de kast getrokken en die moest natuurlijk leeg. Zo sliep ik die nacht met een volle buik van vlees en wijn en droomde ik dat ik nog uit Amsterdam moest vertrekken. Midden in de nacht werd ik verward wakker, ik was duidelijk niet meer in Amsterdam maar waar dan wel?? Even later drong het tot me door dat ik al enige tijd vertrokken was, het mooie effect van vlees en malbec.

De dagen daarna fietste ik weer door de bergen. Dat was goed want lagergelegen werd het 35 graden. Ik sliep er zelfs in het hoogste dorp van Bulgarije, in Manastir bij dokter Toderov, een Arts in het academisch ziekenhuis in Plovdiv. Het was de meest chaotische overnachting tot nu toe. Dr. Toderov was de achter achter kleinzoon van de oprichter van het dorp. Hij was daar zeer trots op en sleepte me van het ene oude huis vol antiek naar het andere, liet me het park zien en vertelde de hele geschiedenis van het dorp.

Manastir was ooit een rijk dorp met meer dan duizend bewoners en naast een school, café en kerk hadden ze ook hun eigen stroom uit een waterturbine. Hierdoor kreeg iedereen indertijd gratis stroom voor één gloeilamp. Ook staan in het hele gebied bronwaterbronnen ter nagedachtenis aan iemand uit het dorp. Nu wonen er nog 80 mensen in Manastir, bijna allemaal familie. De meeste huizen staan echter leeg en de toekomst van het dorp is onzeker. In het park, met bomen uit het oorspronkelijke bos, kwamen we nog een Bulgaars zanggroepje tegen. Ze stonden erop traditionele liederen voor me te zingen en waren best wel goed (zie filmpje)

Met drie vrienden van dr. Todorov hadden we die nacht een barbecue in de openhaard. Weer veel vlees, salade, en nog meer raki. Om twee uur, toen ik al twee uur zat te knikkenbollen, was het eindelijk bedtijd dr. Todorov en zijn vrienden spraken maar weinig engels of duits en dat maakt een dergelijke nacht extra vermoeiend, wel leuk hoor. Het lukte me echter niet om vroeg te vertrekken die ochtend en ik baalde dat ze geen boza verkochten in het dorp. Dit vooral om dat ik een dag van klimmen en dalen voor me had. Gelukkig had ik een playlist voor zware tijden gemaakt op mijn IPod en daarmee lukte het me de vele hellingen van die dag te bedwingen. De omgeving was daarbij ook zeer mooi en de lokale bevolking die veelal met paard en wagen rondtrekt, maakt Bulgarije hier zeer bijzonder

Eind van de middag verliet ik de bergen. Het landschap bij de Grieks /Turkse grens werd snel droger en de temperatuur ging snel omhoog. Mijn shirt was ondertussen hard geworden van het opgedroogde zout, en 6 liter water drinken was geen luxe. Gelukkig had ik van mijn broer het adres van Pepijn gekregen. Ik zou daar een aantal dagen rust kunnen houden (en mijn kleren kunnen wassen) voordat ik naar Turkije zou fietsen.

Ik logeer nu bij Pepijn in een oud Sovjetflatje. Af en toe is er geen water, het is natuurlijk een rommeltje en temperaturen liggen rond de 30 graden. Maar het is zeer aangenaam even rust te nemen.

Pepijn doet zelfstandig onderzoek naar libelles en vlinders. Hij woont in Madjarovo, een klein dorp dicht bij de Grieks en Turkse grens. Madjarvo is perfect voor libellen onderzoek want omdat het in de krater van een oude vulkaan ligt en er een rivier doorheen stroomt, is de biodiversiteit bijzonder hoog. Er zijn hier ook gieren, zwarte ooievaars, wolven en heel veel andere soorten insecten. Zelf geniet ik het meest van het zwemmen in de rivier en het bier in het gierencentrum.

Het gierencentrum is naast onderzoekscentrum ook café restaurant en hostel. Deze week is er een vrijwilligers kamp met allerlei activiteiten en gisteren hebben we samen heel veel afval rondom de rivier opgeruimd. Bulgaren maken een vreselijke rommel als ze picknicken, het is niet gebruikelijk om je rotzooi mee te nemen als je weg gaat dus de mooiste plekjes in de natuur liggen vol met bierflessen en zakken troep. Gelukkig komt er langzaam een groep jongeren die hier iets aan wil doen.

Ook heeft Pepijn mij de omgeving laten zien en van elke vogel de naam verteld, hiervan heb ik gier en zwarte ooievaar onthouden. (hij kent ongeveer 400 vogelnamen en is niet eens zo'n vogelaar zegt hij zelf). Hij heeft me veel laten zien van de omgeving. We hebben zelfs een kijkje onder de grond genomen een spannende wandeling door een verlaten mijn, niet de meest veilige wandeling want de hele boel staat op instorten, voor de zekerheid hadden we wat brood en een warme trui meegenomen dan konden we het wel even uithouden mocht het nodig zijn onszelf uit te graven. ;-)

De andere bewoners hier zijn net zo interessant, Timothy Jenkens verhuurd hier kano's en heeft een boerderij. Hij probeert inheemse paarden te fokken voor een natuurlijk begrazingsproject. Hij is vrachtwagenchauffeur geweest, heeft ongeveer overal in Europa al gewoond en heeft de mooiste verhalen over.
Kiki is zijn Bulgaarse zakenpartner en heeft vooral veel verhalen over hoe de duivel iedereen tot allerlei slechtheid aanzet, hij is overtuigd christen en ook hij heeft de mooiste verhalen over de Bulgaarse maffia en zijn plannen om naar Madagaskar te vertrekken. Mooie mensen, in een uithoek van Bulgarije.

Er wordt gezegd dat de vulkaan aan je trekt en als je eens in Madjarovo geweest je zeker nog eens terug komt.

Ik ben benieuwd, morgen vertrek in naar Istanbul om mijn Iranese visum te regelen. Ik zal mijn moeder en broer in Istanbul ontmoeten, die komen een weekje langs. Leuk na twee maanden 'on the road'.

Groetjes liefs en tot horens

Kristiaan

Roemenië alweer

2009-07-05T20:58:00.001+03:00

Drie landen verder en bedankt voor de leuke reacties.

Vier dagen geleden reed ik Roemenië binnen. Ik was wat gespannen want ik had zoveel verhalen gehoord. Vlak voor de grens at ik nog even een broodje om fit te zijn voor de confrontatie. Één blik in mijn paspoort en een beweging met het hoofd richting Roemenië en ik was binnen. Helemaal geen stempel, dieven, of bureaucratie.

Ik was zeer blij Hongarije uit te zijn. Het is er duur modern, en plat als een pannekoek maar ik moest toch wel even een rustdag nemen in Eger, een zeer toeristisch stadje waar ik in twee dagen evenveel uitgaf als in mijn hele tijd in Slowakije. Daar heb ik dan ook geen nacht hoeven te betalen voor een slaapplaats, zelfs toen ik op een camping ging staan koste het niets, want die bleek gesloten. Ik mocht gelukkig wel blijven staan want ik had net mijn tent opgezet en wilde net gaan koken toen de eigenares langs kwam. Ik vreesde het ergste want op het eerste gezicht lijken Slowaken niet erg gastvrij, maar ik ontdekte al snel dat zodra ze je een beetje vertrouwen ze juist heel gastvrij zijn en ik mocht blijven.

De volgende dag kwam ik al zwetend aan de top van een lange klim, Slowakije is behoorlijk bergachtig, vergeleken met het glooiende Tsjechië.

Nadat ik het zweet van mijn gezicht had geveegd zag ik een groepje mannen met een biertje in de hand mij wenken. Ze waren geïnteresseerd in mijn tocht en vroegen of ik tijd had, tja zo'n twee jaar antwoordde ik. Direct werd ik de schuur in geleid en voorzien van gebraden kip brood zoete koeken en koffie.

Het was een soort bedrijfsuitje dat de collega/vrienden drie keer per jaar doen. Nadat ik hoorde dat ik er mijn tentje mocht opzetten ging een biertje er bij mij ook wel in. De anderen hadden al een behoorlijke slok op en begeleid met harmonica werden verschillende Slowaakse drankliederen gezongen. En zoals op elk goed feest kwam de luchtbuks tevoorschijn en gingen we op pakjes sigaretten schieten. Ik was best goed, twee keer raak! En dat terwijl ik ondertussen ook de zelfgemaakte snaps had geproefd, omdat ik toch zeker wel het verschil tussen fabrieksbocht en het echte spul moest leren kennen. Het echte spul bevat 60 procent alcohol. Goed spul.

Toen de laatste van de heren door zijn vrouw was opgepikt vond Mirou dat ik maar bij hem op de bank moest komen slapen en mee ontbijten. Zijn vrouw kwam eraan en ik moest de auto maar volgen. Het was maar een afdaling van zeven kilometer dus dat zou geen probleem zijn meende hij.
Dus ik met helm en hoofdlamp in het donker met 30 km/uur de helling af achter de auto aan. Ik kan niet zeggen dat ik ooit zo geconcentreerd ben geweest. Mijn mantra was ongeveer de hele weg: Laten er geen gaten in de weg zitten, Laten er geen gaten in de weg zitten, etc.

Er zaten geen gaten in de weg en na een heerlijke douche sliep ik heerlijk op de slaapbank in de woonkamer. Die was zo kitscherig ingericht dat het leuk werd. Vooral het schilderij aan de muur was boeiend. Een beeld van een storm op zee met een aantal drenkelingen die zich vastklampen aan en stuk mast. Vraag me af waar dat vandaan komt, Slowakije ligt best ver van zee.

Bij het ontbijt kwam de vader van Mirou, een hobbyimker, een pot honing voor mij brengen en werd een vriendin (verpleegster) opgetrommeld om een teek uit mijn rug te verwijderen. Bij de eerste poging was namelijk de helft blijven steken.

Na dit alles durf ik Slowaken niet ongastvrij meer te noemen, de volgende dag kon ik ook weer in een tuin kamperen, en net nadat ik zelf een grote pasta-maaltijd had weggewerkt (hadden ze niet gezien) kwamen ze vragen of ik kwam eten, dat sla je natuurlijk niet af want dat is erg onbeleefd, dus at ik nog een groot bord rijst met kip. Met bier en koffie natuurlijk en de volgende ochtend werd ik uit mijn tent gehaald voor het ontbijt, erg lief als je bedenkt dat er absoluut geen werk is in de grensstreek van Slowakije en dat ze voor werk naar Oostenrijk moeten.

Hongaren zijn ook aardige mensen hoor maar er waren overal slechte campings aanwezig zodat het niet voorkwam dat ik bij mensen thuis sliep. Bij de laatste Camping in Hongarije zette ik per ongeluk het brandalarm in werking toen ik een ander irritant alarm uit probeerde te zetten. Ik vluchtte snel mijn tent in en deed of ik sliep en met behulp van oordopjes lukte dat ook snel.

Ook verdwaalde ik in Hongarije omdat mijn kaart niet klopte (volgens mij) De weg werd steeds slechter en op een gegeven moment was het een karrespoor geworden van hele erge plakmodder. Die ging zo om mijn banden zitten dat ze niet meer wilde draaien..

Daar stond ik midden in Hongarije in de middle of nowhere met een fiets waarvan de wielen niet draaiden. [Ik had het zo gehad met Hongarije]. De wanhoop nabij sloopte ik mijn spatbord van mijn voorwiel en kreeg de modder zo goed als mogelijk van mijn banden. Na zeker wel een uur zwoegen kwam ik weer op een weg terecht. Ik ben nog nooit zo blij geweest asfalt te zien. De rest van de dag werd niet veel beter, en eindigde op de camping waar ik het brandalarm af liet gaan.

Al met al is Roemenië een stuk leuker, ook en stuk heuvelachtiger want er zijn zelfs bergen. Het is wel even zoeken naar goede wegen want zelfs een op de kaart normale weg, bleek 20 kilometer zand en stenen te zijn en vaak zijn de asfalt wegen meer gat dan weg maar wel mooi en avontuurlijk.

Al het gestuiter over het slechte wegdek heeft wel mijn achterband versleten, daar zit nu de super sterke nieuwe om, die had ik gelukkig meegenomen. Mijn tassen kunnen het ook niet zo goed meer aan maar spanbanden zorgen er nu voor dat ze niet bij elke hobbel van mijn fiets af vliegen. Over mijn zadel twijfel ik nog want het is echt niet altijd zadelpret ;-). Wie weet laat ik een grote bestelling naar Istanbul overkomen, ik zit nog wat onder mijn budget namelijk.

Gisteren ook weer uitgenodigd bij een Roemeens gezin. Eten, slapen en alle kinderen van het dorp kwamen kijken. Ik was niet eens de eerste fietser die bij haar logeerde en even dacht ik dat ze een hostel runde en was ik dom genoeg om naar de prijs te vragen, zou een grove belediging kunnen zijn maar ze werd er niet minder hartelijk om.

Ondertussen begin ik ook wel wat moeite te krijgen met het overnachten bij de mensen thuis, ze zijn hier toch echt armer en geld geven ligt gevoelig. Het gevoel van ze te profiteren terwijl ik zoveel rijker ben voelt niet juist. Bij mijn laatste overnachting heb ik maar mijn doosje kaasjes gegeven. Vanaf nu ga ik ervoor zorgen dat ik altijd een juist bedrag op zak heb om op de slaapplaats achter te laten, dan vinden ze dat later wel.

Nu eerst een rustdag in Sighisoara. Dracula komt hier vandaan zegt het toeristenfoldertje, het kasteel wat meer op die van de films lijkt staat echter in Brasov maar dat is mij teveel om. Ik steek overmorgen door naar het zuiden, een route over een hoge bergpas en de bevolking heeft mij gewaarschuwd voor beren en sneeuw. Ik ben benieuwd want daarna komt Bulgarije en daar heeft de lokale bevolking mij ook al voor gewaarschuwd ;-)

Al het liefs en tot horens,
Kristiaan

Tsjechisch bier en zadelpret

2009-06-21T10:59:00.001+03:00

Hoi,

Het is nog niet zo heel lang geleden dat ik geschreven heb maar ondertussen heb ik het gevoel al tijden weg te zijn en Amsterdam voelt al zo ver weg nu.

Na mijn laatste campingovernachting in Warburg besloot ik campings zoveel mogelijk te mijden.

Campings zijn duur, leeg en deprimerend.

Met dat idee stopte ik bij een kasteeltje op de route. Mijn eerste indruk: hier moeten vast hele rijke mensen wonen, maar dat bleek anders. Duitsers wonen in het algemeen niet zo heel groot, vaak worden grote panden/kasteeltjes per verdieping aan gezinnen verhuurd zodat er in één huis wel drie gezinnen kunnen wonen. Zo ook hier, en heel toevallig woonden Esther en Antony op de begane grond. Een Nederlands stel dat daar met twee kinderen sinds oktober woonde. Zij vonden het wel mooi wat ik deed en omdat de eigenares er niet was mocht ik wel in de tuin kamperen, ik mocht zelfs douchen en mee eten. Zo werd mijn eerste nacht op de bonnefooi een hele gezellige avond met veel geklets in het Nederlands. De volgende ochtend vertrok ik zelfs met een lekker ontbijtje achter de kiezen op weg naar het Oosten.

Rustig doorpeddelend kwam ik een paar dagen later aan bij mijn eerste Couchsurfing adresje. Katrin was zo vriendelijk en gastvrij om mij een plek in haar studentenhuis aan te bieden en me aan al haar vrienden in Bayreuth voor te stellen. Zo ging ik naar feestjes, Boulderen aan de nabijgelegen rotsen en een dagje zwemmen bij een meertje in de buurt.

Bayreuth is eigenlijk een heel gezellig studentenstadje. Volgens Katrin vond ik dat alleen maar omdat ik de juiste mensen had ontmoet. Ik kreeg inderdaad ook wel vaak de vraag waarom ik toch in hemelsnaam naar Bayreuth was gekomen, Toch genoot ik van het Hofpark de natuur en de studenten hangouts.

Op weg naar de Tsjechische grens ontmoete ik Fred uit Beverwijk. Fred fietste de route naar Praag en had een redelijk strak schema om in Praag te komen maar ik kon wel een dagje mee fietsten vond ik. Vlak voor de grens werden we echter overvallen door een paar flinke regenbuien en stelde Fred voor een Bed & Breakfast te nemen. Hij zag het niet zo zitten om teveel door de regen te fietsen en zeker niet om zo te kamperen. Ik kon hem hierin wel gelijk geven. Dus sliep ik weer in een bed en was het avondeten 'Hax mit Kopfe', een aardappelmeelbol en ongeveer een heel dijbeen van een zwijn, goede Duitse fietskost moet ik zeggen. Na twee dagen gingen we weer ons eigen weg, ik mijn rustige gangetje naar het Oosten en Fred verder over de route naar Praag.

Nu ik van de route afgeweken ben lijk ik echter alleen maar meer fietsers tegen te komen, zo ook een Zuid Afrikaans stel: 'sprechen sie Deutsch?... Hey you speak English as well.... From Amsterdam!! dan kunne we ook Afrikaans praten'. Leuk stel op weg van Oostenrijk naar Zweden. Ik moest maar een goede Guroe zoeken wanneer ik in India zou aankomen, zodat ik na het fietsen even goed kon chillen. Goed plan leek mij.

Mijn eerste reparatie is ook gedaan. Op een steile helling sprong er opeens een schakeltje van mijn ketting los. Met een tangetje kreeg ik die weer ik het gareel maar toen even later het zelfde schakeltje weer los sprong was dat niet meer afdoende. Ik moest dus iets bedenken, want een nieuwe ketting op mijn fiets leggen betekende ook dat ik al mijn tandwielen moest gaan vervangen, en dat wilde ik graag nog een paar duizend kilometer uitstellen, liefst tot Istanboel. De extra snelsluiter die ik voor de nieuwe kettingen had meegenomen bood uitkomst en daarmee kon ik precies het gesprongen schakeltje vervangen. Of ik Istanboel ga halen hiermee is maar de vraag. Ik merk ook dat ik wat paranoïde op geluiden op mijn fiets begin te reageren, 'kan het kwaad dat het ratelen wat de achteras doet als je rijd zonder te trappen, harder wordt???? of hoor ik het alleen omdat ik er op ben gaan letten?' Misschien heb je voor dit soort dingen nou een fietspartner nodig. Ik ga toch maar eens een fietsenmaker opzoeken.

Ik ben wel zonder verdere problemen in Tsjechië beland. Best leuk, al versta ik de mensen niet zo goed en hebben sommige Tsjechen de neiging een beetje bot over te komen, maar zeker niet alle merkte ik al snel. Het landschap heeft overigens iets weg van Noord Frankrijk , tenminste zolang de zon schijnt want anders zie ik alleen asfalt en druppels op mijn bril.

Mijn eigen weg zoekend kwam ik uit bij een klein dorpje. Op een veldje stonden wat vrouwen te barbecueën en rende wat kinderen rond. Ik vroeg ze waar ik in de buurt kon kamperen en na lang overleg was de conclusie dat er geen camping in de buurt was en dat ik misschien wel op het barbecue veldje kon staan. Het moest wel even aan de chef gevraagd worden. Dat was wachten geblazen want de chef was er niet en in Oost Europa kan alleen de chef zo'n besluit nemen. Gelukkig kwam één van de vrouwen met een oplossing, ik mocht de overgebleven worstjes braden en opeten, met brood en mosterd nog wel. Toen ik deze met veel smaak had verorberd kwam het ja-woord van de chef en kon ik mijn tent gaan opzetten.

Terwijl ik hiermee bezig was kwam Jirske (George) naar me toe en begon uitgebreid in het Tsjechisch te vertellen en vragen te stellen, ik verstond er weinig van maar duidelijk was dat ik zodra mijn tent stond bij hem, zijn vader en zijn moeder een biertje moest komen drinken. Bleek er dus een kroegje naast het veldje te staan. Ook de eigenares kwam al aanzetten met een bord baars (kibbeling stijl) en aardappelsalade van het huis.

De rest van de avond bestond uit drinken, eten en naar Jirske luisteren. Af en toe stopte hij even en vroeg: verstehe? Waarna hij op mijn ontkenning reageerde door weer vlot door te babbelen, Het werd een avond van veel bier en eten want volgens mijn betekend ja, nee en andersom in het Tsjechisch want ook al zat ik best vol, er kon altijd wat pils, vis of koffie bij.

Binnen was het kroegje vol gehangen met schedeltjes, vlaggen van Amerika, Canada en Australië en allerlei andere western attributen als oude geweren en pikhouwelen. Het kroegje heet dan ook Montana en mogelijk komt er een kaartje uit Turkije of Thailand aan de muur bij want ik moest beloven dat ik die zou sturen, indien daar aangekomen.

Zonder veel moeite vond ik die nacht mijn tent en ondanks de paar liter bier was ik niet dronken en had ik de volgende ochtend geen kater. Ik denk dat het fietsen mijn stofwisseling zo versneld dat ook alcohol direct wordt verbrand, prima want in de landen verder op de route drinken ze wel wat zwaarder spul dan pils.

De volgende ochtend stond de vader van Jirske al klaar met een ontbijt van zoete koeken en Turkse koffie. Van betalen mocht geen spraken zijn. Aardige man, wat ik begreep van Jirske was dat hij tijdens 'een demonstratie' door de ordetroepen op zijn hoofd geslagen was en dat het nooit meer helemaal goed gekomen is.

De overnachting daarna ging iets minder gesmeerd en eindigde ik in een donker bos 200 meter van de weg. Toen het donker werd, echt heel donker, hoorde ik overal monsters en beren buiten de tent, dit tot ik me afvroeg waar mijn fietssleutel was. De angst voor monsters en beren werd op slag vervangen door de frustratie dat ik mijn sleutel weer ergens in het bos had laten vallen. Geërgerd draaide ik me om en viel in slaap, in mijn dromen vond ik mijn sleutel echter al snel terug en sliep ik met een gerust hart verder. Helaas werd ik de volgende dag door een onweersbui wakker, toen het droog werd vond ik mijn sleutel (op de plek van mijn droom?) en ging ik weer Oostwaarts in de stromende regen want die was weer begonnen.

Later schuilend in een koffietentje en na drie gebakjes en twee koffie weggewerkt te hebben besloot ik er een korte dag van te maken en in een hospita mijn blog wat bij te werken. De volgende dag zou ik mijn volgende Couchsurfing adresje met gemak kunnen halen.

Daarin had ik gelijk. In de middag kwam ik droog aan in Chytalky bij Tisnov, heerlijk rustig in het bos. Het is een goede plek om mijn benen rust te geven, al was het gisteren wel 6km lopen naar de dichtstbijzijnde kroeg, maar dat maakte het Tsjechische bier alleen maar extra smaakvol. Morgen, of overmorgen ga ik richting het grote onbekende Slowakije. Echt onbekend, want daar moet ik zelfs nog een kaart voor kopen.

Nou veel liefs en tot horens

Kristiaan

Het begin

2009-06-07T12:36:00.000+03:00

Eindelijk echt vertrokken. Ik wil om te beginnen iedereen bedanken voor het geduld dat jullie met mij hadden, anderhalf jaar geleden begon ik ongeveer te zeggen: nou als ik geen leukere baan vind ga ik een wereldreis maken en ik ben ik ongeveer dat tot aan mijn vertrek blijven herhalen, nou over een half jaar, een paar maanden, nog één maand, week, uur, straks, dan vertrek ik. Dus bij deze bedankt. Ook voor de bezorgdheid overigens, hoe vaak ik niet gehoord heb, is het niet gevaarlijk? pas je wel op? En wees maar gerust hoor, tot nu toe was het helemaal niet gevaarlijk. Wel een beetje koud en nat maar ik verwacht dat het snel warmer wordt.

Maar goed. Vlak voor mijn vertrek heb ik nog wel even hard gewerkt, dat moet vermeld worden. Het waren drie dagen van noeste arbeid en een dieet van formidabel veganistisch eten en biologische biertjes. En geloof me, het schuren van een plafon is nog best een klusje en vloeren leggen is een kunst op zich. De voldoening was dus groot toen ik mijn laatste avond in een zeer sjieke kamer met een biologisch biertje op een reuze HD-tv de documentaire earth aan het kijken was.
De dagen daarna fietste ik langs de Rijn, Lippe en Diemel en zag en sprak ik bijna niemand. wel fietste ik even samen met een gepensioneerde metaalarbeider/engineer maar die fietste liever wat langzamer en was er af en toe een kleine Babylonische spraakverwaring doordat ik Nederlands met een Duits accent spreek in plaats van Duits, het was wel even gezellig. Later nog een ander Nederlands stel ontmoet waarvan de man ook al heel wat afgefietst had, maar nu samen hielden ze een omgebouwd busje als uitgangsbasis om fietstochten te maken.

Het gebied langs de Rijn, Lippe en Diemel is mooi en rustig, wel een beetje saai soms. Ik zie veel vogels en konijnen. Af en toe vliegen grote roofvogels voor mijn fiets langs en fazanten merken mij zo laat op dat ik er ook van schrik als ze voor mijn wiel wegschieten.

Het weer is ronduit k!#@ de laatste fietsdag dan, de hele middag regen en kou. Dan heb je het al snel een beetje gehad, dus snel weg uit Europa want in het Zuid Oosten is het vast beter. Maar goed het schiet al sinds Amsterdam alweer bijna 500 km gefietst, waarvan wel een deel in de verkeerde richting. Nu ben ik in Warburg een middeleeuws dorp waar ik echt even uit moest rusten na 4 dagen achter elkaar fietsen. De spannende verhalen gaan nog wel komen hoor nu is het vooral wennen aan het nieuwe leven.

Ik betrap mijzelf er wel af en toe op dat ik de afgelopen dagen projecteer op de komende 726 dagen en vraag me dan af of ik dat wel leuk vind, maar ik had al bedacht dat de eerste twee weken wennen zoouden zijn dus fiets ik met volle verwachting alles wat nog komen gaat tegemoet. De vrijheid van het solo fietsen vergt ook wel wat aanpassing hoor. Overigens kan je voor vrijheid (Freiheit) ook gewoon de bus nemen dat heb ik onderweg ontdekt.

Groetjes en tot horens

Het Plan

2009-04-18T20:32:00.000+03:00

Dit is het plan (deel 1):

Op de fiets richting het Oosten.

Als het niet te koud is volg ik de rode lijn anders de oranje.
Idem wat betreft visa problematiek aan de grens India-China.

En ach.... misschien fiets ik ook wel door Rusland, of naar Afrika.
Who knows???